full screen background image

Events

11 April 2019 - Formation: Colloque DCCR – Droit de la consommation et protection des données à caractère personnel Revue de droit international et de ... +++ 7 March 2019 - 6ème Atelier de droit comparé – 22 mars 2019 Revue internationale de droit compa ... +++ 6 March 2019 - 2 avril 2019 – Conférence de la section “Droit international privé” Revue internationale de droit compa ... +++ 15 January 2019 - Formation: Legal Project Management – Une nouvelle approche de la gestion de vos dossiers Revue de droit international et de ... +++ 17 December 2018 - 4ème Atelier de droit comparé – 18 janvier 2019 Revue internationale de droit compa ... +++ 3 December 2018 - 70 ANS DE LA DECLARATION UNIVERSELLE DES DROITS DE L’HOMME Revue internationale de droit compa ... +++

-Νομολογία ΙΔΔ

Published on October 12th, 2014 | by Georgios Zacharodimos

0

Περίληψη της απόφασης C-436/13 σχετικά με την παρέκταση…

Περίληψη της απόφασης C-436/13 σχετικά με την παρέκταση δικαιοδοσίας βάσει του άρθρου 12§3 του Καν. (ΕΚ) 2201/2003

Απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2014 του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην υπόθεση C‑436/13 με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Court of Apeeal (England and Wales) (Civil division) (Ηνωμένο Βασίλειο) σχετικά με την ερμηνεία των διατάξεων για την διεθνή δικαιοδοσία σε ζητήματα γονικής μέριμνας και συγκεκριμένα σχετικά με την παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας δυνάμει του άρθρου 12 παράγραφος 3 του Κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003.

O πατέρας (E), υπήκοος Ισπανίας, και η μητέρα (B), υπήκοος του Ηνωμένου Βασιλείου, ζούσαν στην Ισπανία και απέκτησαν έναν γιο (S) το 2005. Το παιδί μαζί με την μητέρα μετοίκησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά το χωρισμό του ζευγαριού τον Φεβρουάριο του 2010. Στις 21/7/10 οι γονείς κατέληξαν σε μία συμφωνία  με την οποία αναλάμβανε η μητέρα την επιμέλεια του παιδιού και ο πατέρας αποκτούσε δικαίωμα επικοινωνίας. Η συμφωνία αυτή επικυρώθηκε από το Juzgado de Primera Instancia de Torrox (Ισπανία) στις 20/10/10, το οποίο είχε διεθνή δικαιοδοσία βάσει συμφωνίας παρεκτάσεως των δικαιούχων της γονικής μέριμνας (Ε και Β). Εντός διμήνου η μητέρα προσέφυγε στα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου και ζήτησε την τροποποίηση της συμφωνίας (21/7/10) για την προσωπική επικοινωνία του πατέρα με το παιδί. Ύστερα ο πατέρας κατέθεσε αίτηση για εκτέλεση της απόφασης της 20/10/10 στο Ηνωμένο Βασίλειο βάσει του Κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003 και η απόφαση εκτελέστηκε. Στη συνέχεια, η μητέρα ζήτησε από το ισπανικό δικαστήριο να μεταβιβάσει την παρεκταθείσα αρμοδιότητα δυνάμει του άρθρου 15 στα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου. Το Juzgado de Primera Instancia de Torrox απάντησε ότι εφόσον είχε τελεσιδικήσει η απόφαση του και δεν εκκρεμούσε άλλη υπόθεση ενώπιον του δεν υπήρχε λόγος να αναγνωρίσει την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας. Τον Ιούνιο του 2012 η μητέρα υπέβαλε νέα αίτηση στο High Court (England & Wales) να αναγνωρίσει ότι έχει διεθνή δικαιοδοσία σχετικά με την γονική μέριμνα του παιδιού βάσει του άρθρου 8 του Κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι έχει διεθνή δικαιοδοσία, καθώς το παιδί είχε συνήθη διαμονή στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ο πατέρας άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως του High Court υποστηρίζοντας ότι τα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου δεν μπορούσαν να κρίνουν επί της ουσίας, γιατί είχε παρεκταθεί η δικαιοδοσία κατά το άρθρο 12§3 του Κανονισμού.

Το Court of Appeal ανέστειλε την διαδικασία ενώπιον του και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα: πρώτον, σε περίπρωση παρέκτασης δικαιοδοσίας βάσει του άρθρου 12§3, η παρέκταση ισχύει μέχρι να τελεσιδικήσει η δικαστική απόφαση ή εξακολουθεί να ισχύει και μετά την τελεσιδικία αυτή; Δεύτερον, το άρθρο 15 επιτρέπει στα δικαστήρια να μεταβιβάζουν την διεθνή δικαιοδοσία σε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους αν δεν εκκρεμεί καμία δίκη σχετικά το συγκεκριμένο παιδί;

Αρχικά, σύμφωνα με το Δικαστήριο, από το γράμμα των άρθρων 8§1 και 12§3 συνάγεται ότι η δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου για διαφορές γονικής μέριμνας πρέπει να εξακριβώνεται και να προσδιορίζεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση όταν επιλαμβάνεται το δικαστήριο μίας υποθέσεως. Αυτό σημαίνει ότι η δικαιοδοσία αυτή δεν εξακολουθεί να ισχύει μετά την περάτωση της εκκρεμούς δίκης. Επιπλέον, οι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που θεσπίζει ο Κανονισμός έχουν διαμορφωθεί με βάση το συμφέρον του παιδιού και συγκεκριμένα με το κριτήριο της εγγύτητας (αιτ. σκέψη 12) και οποιαδήποτε παρέκταση αρμοδιότητας συμφωνείται βάσει του Κανονισμού πρέπει να εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού (άρθρο 12§3 στοιχείο β). Κατά συνέπεια, η δικαιοδοσία στις υποθέσεις γονικής μέριμνας πρέπει να προσδιορίζεται, κατά πρώτο λόγο, σε συνάρτηση με το συμφέρον του παιδιού. Έκρινε, λοιπόν, το Δικαστήριο ότι το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού διασφαλίζεται μόνο εφόσον εξετάζεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση αν η επιδιωκόμενη παρέκταση εξυπηρετεί το συμφέρον αυτό. Η συμφωνία παρέκτασης δικαιοδοσίας γίνεται αποδεκτή για μία συγκεκριμένη διαδικασία, επειδή μπορεί να θεωρηθεί ότι εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού. Δεν μπορεί όμως να γίνει δεκτό ότι ακόμη και μετά την περάτωση της διαδικασίας, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του ενδιαφερόμενου, εξακολουθεί να εξυπηρετεί το συμφέρον του. Επίσης, το Δικαστήριο έκρινε ότι η συμφωνία παρέκτασης δεν εξακολουθεί να ισχύει κατά τεκμήριο ακόμη και μετά την περάτωση μίας υπόθεσης καθώς και σε σχέση με άλλα ζητήματα που μπορούν να ανακύψουν. Έκρινε, λοιπόν, το Δικαστήριο ότι η παρέκταση δικαιοδοσίας (άρθρο 12§3) ισχύει μόνο για τη συγκεκριμένη διαδικασία της οποίας επιλαμβάνεται το δικαστήριο και ότι εξαφανίζεται μόλις αυτή περατωθεί, με αποτέλεσμα να αποκτά δικαιοδοσία το δικαστήριο που έχει γενική δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 8§1 του Κανονισμού (ΕΚ) 2201/2003. Κατόπιν της απάντησης στο πρώτο ερώτημα το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν χρειαζόταν να δοθεί απάντηση στο δεύτερο.

Oλόκληρο το κείμενο της απόφασης εδώ..





About the Author


Back to Top ↑