full screen background image

Events

29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++ 29 March 2016 - ICC Japan Arbitration Week The ICC Japan Arbitration week, 26- ... +++ 28 March 2016 - 2nd ICC Asia Conference on International Arbitration The conference will offer a line-up ... +++

-Νομολογία ΙΔΔ

Published on November 6th, 2014 | by Aspasia Archontaki

0

ΑΠ 485/2013-Περίληψη-Αποδεικτική δύναμη αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων

Επιμέλεια περίληψης: A. Aρχοντάκη

Λέξεις κλειδιά : Αποδεικτική δύναμη αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων- νομική κατάσταση των θρησκευτικών καθιδρυμάτων σύμφωνα με το οθωμανικό δίκαιο- ν. 147/1914

Δικαστήριο: Άρειος Πάγος

Απόφαση : 485/2013

Πηγή : Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών NOMOS

Α. Ιστορικό πλαίσιο

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/3/1981 αγωγή του αναιρεσίβλητου και την από 5/10/1998 παρέμβαση του δεύτερου αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 120/1983 μη οριστική, 197/1999 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 596/2005 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον Ελληνικό δημόσιο με την από 6/8/2008 αίτησή του.

Συγκεκριμένα, η διαφορά αφορά στην κυριότητα επί ακινήτων που, επί οθωμανικής κυριαρχίας, είχαν παραχωρηθεί για την ανέγερση ναού για την μειονότητα των καθολικών της Καβάλας. Το ελληνικό Δημόσιο θεωρεί ότι έχει κυριότητα επί ακινήτων αυτών, καθώς είχαν περιέλθει σε αυτό ως δημόσια γη λόγω διαδοχής από το τέως τουρκικό δημόσιο.

Β. Νομικό πλαίσιο

456 ΚΠολΔ, άρθρο 8 παρ. 3 του ν. 147/1914 “περί της εν ταις προσαρτωμέναις χώραις εφαρμοστέας νομοθεσίας”

Γ. Απόφαση

Αποδεικτική δύναμη αλλοδαπών δημοσίων εγγράφων

Για τα αλλοδαπά δημόσια έγγραφα δεν εφαρμόζεται το άρθρο 455 ΚΠολΔ, βάσει του οποίου καθιερώνεται τεκμήριο γνησιότητας των δημοσίων εγγράφων (εκτός αν προσβληθούν ως πλαστά), αλλά το άρθρο 456 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το οποίο τα πρώτα δεν έχουν εκ του νόμου τεκμήριο γνησιότητας. Το δικαστήριο, ωστόσο, μπορεί, με βάση τις περιστάσεις, να τα θεωρήσει γνήσια και χωρίς απόδειξη.

Νομική κατάσταση των θρησκευτικών καθιδρυμάτων σύμφωνα με το οθωμανικό δίκαιο

Περαιτέρω, ο Άρειος Πάγος προέβη στην ανάλυση του Οθωμανικού δικαίου επί Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με την οποία: Τα θρησκευτικά καθιδρύματα δεν αναγνωρίζονταν ως υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αναγνωρίζονταν, όμως, ως de facto περιουσιακές ολότητες προορισμένες για την εξυπηρέτηση του θρησκευτικού και του φιλανθρωπικού σκοπού τους. Λόγω της ιδιόρρυθμης αυτής νομικής κατάστασης, τα θρησκευτικά ή ευαγή καθιδρύματα δεν μπορούσαν να αποκτήσουν περιουσία στο όνομά τους και η απόκτηση περιουσίας γινόταν με εικονικές δικαιοπραξίες στο όνομα φυσικών προσώπων, τα οποία αποκτούσαν προσωπικά αυτή την περιουσία. Η αφιερωμένη περιουσία σε εκκλησιαστικά καθιδρύματα μη Μουσουλμανικών θρησκειών, ανήκε στην κατηγορία των εξαιρετικών βακουφιών (μουστεστά) και η διοίκησή της ρυθμιζόταν από την αφιερωτήρια πράξη ή από τη συνήθεια που από παλιά κρατούσε και δεν την είχε εκείνος στο όνομα του οποίου είχε γίνει (εικονικά) η σχετική δικαιοπραξία. Την πραγματική αυτή κατάσταση που υπήρχε στις Νέες Χώρες κατά το χρόνο της απελευθέρωσής τους από την Ελλάδα αναγνώρισε και ο Έλληνας Νομοθέτης προνοώντας για την εξασφάλιση των περιουσιών αυτών των νομικών προσώπων. Έτσι, με το άρθρο 8 παρ. 3 του ν. 147/1914, σαφώς προκύπτει ότι είναι δεκτικά μεταγραφής χωρίς χρονικό περιορισμό, αντίγραφα σε όποιον τύπο και αν έχουν συνταχθεί, από τα οποία να αποδεικνύεται ότι ακίνητα κτήματα φαίνονται εικονικά ότι ανήκουν σε ιδιώτη, ενώ στην πραγματικότητα ανήκουν σε κοινότητα, ευαγή ή φιλανθρωπικά ιδρύματα ή στο Ελληνικό δημόσιο. Από τότε που θα γίνει αυτή η μεταγραφή αποκλείεται να προβάλλει κάθε ένας που τυχόν απέκτησε (μετά τη μεταγραφή) από τον εικονικό κύριο, ότι είναι καλής πίστεως. Εξάλλου κατά την αληθινή έννοια αυτής της παραγράφου τα αντίγραφα μπορούν μεταγραφούν οποτεδήποτε και αν έχουν συνταχθεί, δηλαδή ακόμη και αν η σύνταξή τους έγινε μετά από την ισχύ αυτού του νόμου, αφού δεν γίνεται σχετική διάκριση ως προς τη χρονολογία συντάξεως.





About the Author


Back to Top ↑