full screen background image

Events

29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++ 29 March 2016 - ICC Japan Arbitration Week The ICC Japan Arbitration week, 26- ... +++ 28 March 2016 - 2nd ICC Asia Conference on International Arbitration The conference will offer a line-up ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on April 15th, 2016 | by Vrasidas Polymenakos

0

Περίληψη: ΔΕΕ 01.3.2016- C‑443/14 και C‑444/14, Ελεύθερη κυκλοφορία εντός κράτος μέλους- Δικαιούχοι επικουρικής προστασίας

 

Λέξεις- κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή — Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, υπογραφείσα στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 — Άρθρα 23 και 26 — Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης — Οδηγία 2011/95/ΕΕ — Κανόνες σχετικοί με το περιεχόμενο της διεθνούς προστασίας — Καθεστώς επικουρικής προστασίας — Άρθρο 29 — Κοινωνική προστασία — Προϋποθέσεις προσβάσεως — Άρθρο 33 — Ελεύθερη κυκλοφορία στο εσωτερικό του κράτους μέλους υποδοχής — Έννοια — Περιορισμός — Υποχρέωση διαμονής σε συγκεκριμένο τόπο — Διαφορετική μεταχείριση — Συγκρισιμότητα των καταστάσεων — Ισόρροπος επιμερισμός των δημοσιονομικών επιβαρύνσεων μεταξύ των διοικητικών φορέων — Λόγοι συνδεόμενοι με τη μεταναστευτική πολιτική και την πολιτική περί κοινωνικής ενσωματώσεως

Αριθμός απόφασης: C 443/14 και C 444/14

Πηγή: ECLI:EU:C:2016:127

Επιμέλεια: Βρασίδας Πολυμενάκος

Α. Οι διαφορές κύριων δικών και προδικαστικών ζητημάτων

Απόφαση της 1ης Μαρτίου 2016 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C 443/14 και C 444/14 με αντικείμενο αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Bundesverwaltungsgericht (Γερμανία) με αποφάσεις της 19ης Αυγούστου 2014, οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 25 Σεπτεμβρίου 2014, στο πλαίσιο της διαδικασίας Kreis Warendorf κατά Ibrahim Alo (C 443/14) και Amira Osso κατά Region Hannover (C 444/14), παρισταμένου του: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht (C-443/14 και C-444/14).

Οι I. Alo και A. Osso υπήκοοι Συρίας εισήλθαν το 1998 και το 2001 αντίστοιχα στην Γερμανία αιτούντες ασύλο. Το αίτημα τους δεν έγινε δεκτό και μέσω προσωρινών αδειών παραμονής διέμειναν στην χώρα απολαμβάνοντας κοινωνικές παροχές από την έναρξη της διαδικασίας αιτήματος ασύλου. Στην συνέχεια προχώρησαν σε νέες αιτήσεις χορήσης ασύλου. Κατόπιν τούτου η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μεταναστεύσεως και Προσφύγων (Bundesamt für Migration und Flüchtlinge) τους κατέστησε δικαιούχους καθεστώτος επικουρικής προστασίας. Παράλληλα τους χορηγήθηκαν άδειες διαμονής με όρο περι του τόπου διαμονής. Ειδικότερα οι I. Alo και στην A. Osso, με αποφάσεις της Περιφέρειας του Warendorf της 12ης Οκτωβρίου 2012 και της Περιφέρειας του Ανόβερου της 5ης Απριλίου 2012, αντιστοίχως, τους επιβλήθηκε όρος περί του τόπου διαμονής στην πόλη του Ahlen (Γερμανία) και στην Περιφέρεια του Ανόβερου, με εξαίρεση την πρωτεύουσα του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξονίας, αντιστοίχα.

Στην συνέχεια οι αιτούντες ασύλου στράφησαν κατά των προβλεπομένων όρων περι διαμονής των αποφάσεων. Συγκεκριμένα, ο I. Alo άσκησε έφεση ενώπιον του Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein Westfalen (ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου του ομόσπονδου κράτος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) ενώ η A. Osso άσκησε έφεση ενώπιον του Niedersächsisches Oberverwaltungsgericht (ανώτατο διοικητικό δικαστήριο του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξωνίας). Στην πρώτη υπόθεση το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση απορρίπτοντας την απόφαση του προηγούμενου δικαστηρίου ως αντικείμενη στις διατάξεις άρθρων 28, παράγραφος 1, και 32 της οδηγίας 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους, χρήζουν διεθνούς προστασίας, και των σχετικών με το περιεχόμενο των καθεστώτων αυτών, διατάξεων που αντιστοιχούν στα άρθρα 29, παράγραφος 1, και 33 της οδηγίας 2011/95. Αντίθετα στην δεύτερη υπόθεση το δικαστήριο απέρριψε την έφεση υπογραμμίζοντας ότι η εκδοθείσα απόφαση δεν αντίκειται στο διεθνές δίκαιο ή στο δίκαιο της Ένωσης.

Κατόπιν αιτήσεων αναιρέσεως της Περιφέρειας του Warendorf και της A. Osso κατά των αποφάσεων που εξέδωσαν τα παραπάνω δικαστήρια το Ομόσπονδο Διοικητικό Δικαστήριο (Bundesverwaltungsgericht) έθεσε τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα. Πρώτον αν ο όρος εδαφικού περιορισμού της δυνατότητας επιλογής τόπου διαμονής προσκρούει στο άρθρο 33 της οδηγίας 2011/95. Δεύτερον αν αντίκειται στο άρθρο 33 και στο άρθρο 29 της οδηγίας 2011/95 ο όρος περί του τόπου διαμονής ο οποίος επιβάλλεται σε πρόσωπα υπό καθεστώς επικουρικής προστασίας με βάση την καταλληλότερη οργάνωση των καθηκόντων των αρμοδίων φορέων σε θέματα κοινωνικής πρόνοιας. Τρίτον αν συμβιβάζεται με το άρθρο 33 και το άρθρο 29 της Οδηγίας 2011/95 ο όρος περί του τόπου διαμονής με βάση μια γενική επίκληση περί κοινωνικής πολιτικής και ενσωμάτωσης (π.χ. αποτροπή υποβάθμισης περιοχών λόγω μαζικής συγκέντρωσης αλλοδαπών σε κάποιες κοινότητες ή δήμους.

Οι απαντήσεις που δώθηκαν και στις δύο αιτήσεις καλύπτουν και τις δύο αντίστοιχες υποθέσεις (C 443/14 και C 444/14). Ειδικότερα, στο πρώτο ερώτημα ο επιβληθείς όρος τόπου διαμονής θα πρέπει να τονισθεί ότι προσκρούει στο άρθρο 33 της Οδηγίας 2011/95 περί ελεύθερης κυκλοφορίας. Στο δεύτερο ερώτημα θα πρέπει να κρίθεί ότι τα άρθρα 29 και 33 της Οδηγίας 2011/95 απαγορεύουν την επιβολή όρο διαμονής σε δικαιούχο επικουρικής προστασίας που λαμβάνει ορισμένες ειδικές κοινωνικές παροχές όταν δεν στηρίζεται σε λόγους αναγόμενους στο διεθνές δίκαιο ή σε ανθρωπιστικούς και πολιτικούς λόγους και στους υπηκόους δικαιούχους των παροχών αυτών. Στο τρίτο ερώτημα θα πρέπει να διασαφηνιστεί ότι το άρθρο 33 της οδηγίας 2011/95 έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει την επιβολή όρου περί του τόπου διαμονής, όπως αυτοί των κυρίων δικών, σε δικαιούχο του καθεστώτος επικουρικής προστασίας που λαμβάνει ορισμένες ειδικές κοινωνικές παροχές, προς τον σκοπό διευκολύνσεως της εντάξεως των υπηκόων τρίτων χωρών.

Β. Το νομικό πλαίσιο

Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 συμπληρωμένη με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (Συνθήκη της Γενεύης). Ειδικότερα το άρθρο 23 της εν λόγω Συμβάσεως, το οποίο φέρει τον τίτλο «Συνδρομή υπό του Δημοσίου» και το άρθρο 26 της ιδίας Συμβάσεως, υπό τον τίτλο «Ελευθέρα κυκλοφορία». Τα άρθρα 20, 29, 32, 33 της Οδηγία 2011/95/ΕΕ. Το άρθρο 12 του νόμου περί διαμονής, επαγγελματικής δραστηριότητας και ενσωματώσεως των αλλοδαπών στο ομοσπονδιακό έδαφος(γερμανικό δίκαιο).

Γ. Η απόφαση του Δικαστηρίου

Το δικαστηρίο στο πρώτο ερώτημα αποφάνθει ότι σύμφωνα με το άρθρο 33 της οδηγίας 2011/95 ο όρος περί εδαφικού περιορισμού του χώρου διαμονής δικαιούχων διεθνούς προστασίας ακόμη και αν δεν περιορίζει την ελευθερία μετακίνησης συνιστά περιορισμό της ελευθερίας μετακίνησης. Αντίστοιχα στο δεύτερο ερώτημα κρίθηκε ότι τα άρθρα 29 και 33 της οδηγίας 2011/95 έχουν την έννοια ότι απαγορεύουν την επιβολή όρου περί του τόπου διαμονής σε δικαιούχο του καθεστώτος επικουρικής προστασίας που λαμβάνει ορισμένες ειδικές κοινωνικές παροχές για άλλους λόγους εκτός από λόγους αναγόμενους στο διεθνές δίκαιο ή για λόγους ανθρωπιστικούς ή πολιτικούς και στους υπηκόους του εν λόγω κράτους μέλους που λαμβάνουν τις παροχές αυτές. Τέλος στο τρίτο ερώτημα το δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 33 της οδηγίας 2011/95 έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει την επιβολή όρου περί του τόπου διαμονής σε δικαιούχο του καθεστώτος επικουρικής προστασίας που λαμβάνει ορισμένες ειδικές κοινωνικές παροχές, προς τον σκοπό διευκολύνσεως της εντάξεως των υπηκόων τρίτων χωρών.

Δ. Παρατηρήσεις

Με βάση την Σύμβαση της Γενεύης προκύπτουν κάποια συμπεράσματα ως προς το καθεστώς της διεθνούς προστασίας. Ειδικότερα στο άρθρο 23 της Συνθήκης προβλέπεται η παροχή πρόνοιας από το δημόσιο της συμβαλλομένης χώρας ενώ στο άρθρο προβλέπεται δικαίωμα εκλογής του τόπου διαμονής δικαιούχων διεθνούς προστασίας όσο και ελευθέρης κυκλοφορίας («υπό την επιφύλαξιν τυχόν υπάρξεως κανόνων εφαρμοζομένων, υπό τας ιδίας συνθήκας, εις αλλοδαπούς εν γένει»). Βασισμένο στην Σύμβαση της Γενεύης θεσπίστηκε το κοινό ευρωπαϊκό συστήμα ασύλου μέσω της της οδηγίας 2011/95. Μέσω λοιπόν του Δικαίου της Ένωσης προβλέφτηκε επικουρική προστασία, κοινωνική αρωγή και ελευθερίας κυκλοφορίας εντός του κράτους μέλους των αιτούντων καθεστώτος διεθνούς προστασίας (3, 4, 6, 8, 9, 16, 23, 24, 33 και 39 της Οδηγίας 2011/95). Σχετικά με το εθνικό δίκαιο και εν προκειμένω με το γερμανικό ομοσπονδιακό δίκαιο (άρθρο 12 του νόμου περί διαμονής, επαγγελματικής δραστηριότητας και ενσωματώσεως των αλλοδαπών στο ομοσπονδιακό έδαφος) η άδεια διαμονής χορηγείται για το ομοσπονδιακό έδαφος ενώ δεν θίγεται η ισχύς της βάσει των διατάξεων της Συμφωνίας του Σένγκεν όσον αφορά τη διαμονή στο έδαφος των συμβαλλόμενων μερών επίσης η βίζα και η άδεια διαμονής είναι δυνατό να χορηγούνται και να ανανεώνονται υπό προϋποθέσεις. Ειδικότερα είναι δυνατό να φέρουν, ακόμη και εκ των υστέρων επιβαλλόμενους, όρους, ιδίως υπό τη μορφή εδαφικών περιορισμών. Κατά παρέκκλιση λοιπόν είναι δυνατή η μείωση σε απλά ευεγερήματα της κοινωνικής αρωγής υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν για τους υπηκόους του κράτους μέλους ενώ στην περίπτωση της ελεύθερης κυκλοφορίας ισχύουν τα ίδια για δικαιούχους διευθνούς προστασίας και υπηκόων άλλων χωρών. Ακολουθώντας το συγκεκριμένο σκεπτικό το ΔΕΕ απεφάνθει τα προαναφερθέντα.

Ολόκληρο το κείμενο της απόφασης, εδώ…




Tags: , ,


About the Author


Back to Top ↑