full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on November 1st, 2017 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: ΔΕΕ C-449/16 – Παροχή κοινωνικής ασφαλίσεως σε υπήκοο τρίτης χώρας – Οδηγία 2011/98/ΕΕ – Κανονισμός (ΕΚ) 883/2004

Λέξεις κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κοινωνική ασφάλιση – Κανονισμός (ΕΚ) 883/2004 – Άρθρο 12 – Δικαίωμα ίσης μεταχειρίσεως – Υπήκοοι τρίτων χωρών κάτοχοι ενιαίας άδειας

Αριθμός απόφασης: C-449/16

Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 

Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 

Η αιτούσα στην απόφαση της κύριας δίκης είναι υπήκοος τρίτης χώρας, η οποία διαμένει στον Δήμο Γένοβας και είναι κάτοχος ενιαίας άδειας εργασίας με διάρκεια ισχύος άνω των έξι μηνών. Το 2014 υπέβαλε αίτηση προκειμένου να της χορηγηθεί το επίδομα ANF, ως μητέρα τριών τέκνων ηλικίας κάτω των 18 ετών και με εισόδημα χαμηλότερο του προβλεπόμενου ορίου από τον νόμο 448/1998, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε. Στη συνέχεια άσκησε αγωγή ενώπιον του Πρωτοδικείου Γένοβας λόγω διακριτικής μεταχείρισης, υποστηρίζοντας πως η απόρριψη του αιτήματος της αντέβαινε στο άρθρο 12 της οδηγίας 2011/98. Την απόρριψη της αγωγής ακολούθησε η άσκηση έφεσης, στο πλαίσιο της οποίας το αιτούν δικαστήριο ανέστειλε τη διαδικασία υποβάλλοντας το κάτωθι προδικαστικό ερώτημα: αν εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, βάσει της οποίας υπήκοος τρίτης χώρας, κάτοχος ενιαίας άδειας, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γ’, της οδηγίας αυτής, δεν δικαιούται παροχή όπως το ANF, προσκρούει στο άρθρο 12 της οδηγίας 2011/98.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 

Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ι’, του κανονισμού (ΕΚ) 883/2004του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλειας (ΕΕ 2004, L 166, σ. 1, και διορθωτικό ΕΕ 2004, L 200, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 988/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009 (ΕΕ 2009, L 284, σ. 43) (στο εξής: κανονισμός 883/2004), καθώς και του άρθρου 12, παράγραφος 1, στοιχείο ε’, της οδηγίας 2011/98/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με την ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης για την χορήγηση στους υπηκόους τρίτων χωρών ενιαίας άδειας διαμονής και εργασίας στην επικράτεια κράτους μέλους και σχετικά με κοινό σύνολο δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους από τρίτες χώρες που διαμένουν νομίμως σε κράτος μέλος (ΕΕ 2011, L 343, σ. 1).

Γ. Η απόφαση του Δικαστηρίου

 

Το δικαστήριο αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ανάλυσης του στην έννοια της «παροχής κοινωνικής ασφαλίσεως», ώστε να αποφανθεί αν το ANF εμπίπτει στην κατ’ άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο ι΄, του κανονισμού 883/2004 έννοια των οικογενειακών παροχών. Βασικό σημείο στην ανάλυση αυτή αποτέλεσε η πάγια θέση της νομολογίας του ΔΕΕ (βλ. Hughes C-78/91, Noteboom C-101/04, Lachheb C-177/12), σύμφωνα με την οποία το είδος της παροχής προκύπτει από τα συστατικά στοιχεία αυτής, ιδίως τον σκοπό και τις προϋποθέσεις χορηγήσεως, και όχι από τον χαρακτηρισμό ή μη αυτής ως παροχής κοινωνικής ασφαλίσεως, όπως η εκάστοτε εθνική νομοθεσία μπορεί να προβλέπει. Συγκεκριμένα, κατά την κρίση του ΔΕΕ, ως παροχή κοινωνικής ασφαλίσεως λογίζεται εκείνη η οποία χορηγείται στους δικαιούχους άνευ προηγούμενης εξατομικευμένης και κατά διακριτική ευχέρεια σταθμίσεως των προσωπικών αναγκών, επί τη βάσει νομοθετικώς καθοριζόμενης καταστάσεως, και εφόσον αυτή συνδέεται με κάποιον εκ των ρητώς απαριθμούμενων κινδύνων στο άρθρο 3, παράγραφος 1 του κανονισμού 883/2004. Το εισόδημα και ο αριθμός των τέκνων, κριτήρια για την χορήγηση της υπό κρίση παροχής, δεν συνεπάγονται εξατομικευμένη στάθμιση για το πρόσωπο του αιτούντος και, κατά συνέπεια δεν προσδίδουν στην παροχή χαρακτήρα κοινωνικής πρόνοιας, εφόσον λαμβάνονται υπόψη αντικειμενικά και εκ του νόμου καθοριζόμενα κριτήρια, τα οποία παρέχουν άμεσο δικαίωμα προς λήψη της παροχής.  Εν προκειμένω, από την εξέταση της επίμαχης υπόθεσης προέκυψε ότι το ANF καταβάλλεται στους δικαιούχους εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 65 του νόμου 448/1998, βάσει επομένως της εκ του νόμου οριζόμενης καταστάσεως. Επιπροσθέτως, το Δικαστήριο εξέτασε την έννοια της «οικογενειακής παροχής», προσδιορίζοντας της ως την παροχή εκείνη, σε είδος ή σε χρήμα, προοριζόμενη για την αντιστάθμιση των οικογενειακών βαρών, ζήτημα με το οποίο είχε ασχοληθεί και σε προηγούμενες αποφάσεις, καταλήγοντας στο ότι πρόκειται για κρατική συνεισφορά στον οικογενειακό προϋπολογισμό, ώστε να διευκολύνεται οικονομικά η συντήρηση των τέκνων. Ως εκ τούτου, το ANF συνιστά «οικογενειακή παροχή», καθώς καταβάλλεται σε χρήμα με στόχο την παροχή αντιστάθμισης στα οικογενειακά βάρη. Το ζήτημα που ανέκυψε δευτερευόντως αφορούσε το κατά πόσο είναι επιτρεπτός ο αποκλεισμός, από την ως άνω παροχή, υπηκόου τρίτης χώρας και κατόχου ενιαίας άδειας κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γ’, της οδηγίας 2011/98, προβλεπόμενος σε εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη. Στο σημείο αυτό, το ΔΕΕ, επισήμανε πως με βάση την παραπάνω οδηγία και συγκεκριμένα το άρθρο 12 παράγραφος 1, στοιχείο ε’, πρέπει να απολαμβάνουν ίσης μεταχειρίσεως οι υπήκοοι τρίτης χώρας που έγιναν δεκτοί σε κράτος μέλος ώστε να εργαστούν, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και εκείνοι οι οποίοι ως κάτοχοι ενιαίας άδειας διαμένουν νομίμως στο έδαφος του κράτους μέλους. Η οδηγία προβλέπει δυνατότητα περιορισμού του παραπάνω δικαιώματος, εφόσον οι αρμόδιες αρχές έχουν δηλώσει σαφώς την πρόθεση τους να κάνουν χρήση των προβλεπόμενων παρεκκλίσεων. Εν προκειμένω, η Ιταλική Δημοκρατία δεν έκανε χρήση αυτής της δυνατότητας και ως εκ τούτου το Δικαστήριο έκρινε πως κανονιστική ρύθμιση, όπως η υπό κρίση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εισάγει περιορισμό στο δικαίωμα ίσης μεταχείρισης και κατά συνέπεια δεν μπορεί να αποκλείσει το δικαίωμα προς παροχή του ANF.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ

 

 

 





About the Author


Back to Top ↑