full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on January 31st, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: ΔΕΕ C-528/15 – Επιβολή κράτησης λόγω σημαντικού κινδύνου διαφυγής – Κανονισμός (ΕΕ) 604/13

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κριτήρια και μηχανισμοί για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας – Κανονισμός (ΕΕ) 604/13 (Δουβλίνο ΙΙΙ) – Άρθρο 28, παράγραφος 2 – Κράτηση για τον σκοπό της μεταφοράς – Άρθρο 2, στοιχείο ιδ’ – Σημαντικός κίνδυνος διαφυγής – Αντικειμενικά κριτήρια – Έλλειψη ορισμού στον νόμο

Αριθμός απόφασης: C-528/15

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Οι αναιρεσίβλητοι στην υπόθεση της κύριας δίκης είναι Ιρανικοί υπήκοοι, οι οποίοι βρίσκονται στο έδαφος της Τσεχικής Δημοκρατίας. Μετά από αστυνομικό έλεγχο στον οποίο υποβλήθηκαν διαπιστώθηκε αφενός, ότι δεν έφεραν κανένα έγγραφο ταυτότητας και αφετέρου, ότι είχαν υποβάλει αίτηση χορηγήσεως ασύλου στην Ουγγαρία. Συνεκτιμώντας τα διαθέσιμα στοιχεία η αστυνομία έκρινε ότι υπήρχε σημαντικός κίνδυνος διαφυγής τους και αποφάσισε την προσωρινή τους κράτηση. Κατά της ως άνω απόφασης οι αναιρεσίβλητοι άσκησαν προσφυγή, η οποία έγινε δεκτή από το αρμόδιο δικαστήριο. Η αστυνομία αλλοδαπών άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης. Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο ανέστειλε την ενώπιον του διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο το παρακάτω προδικαστικό ερώτημα: «Αν το άρθρο 2, στοιχείο ιδ’, σε συνδυασμό με το άρθρο 28, παράγραφος 2, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, έχει την έννοια ότι επιβάλλει στα κράτη μέλη να καθορίσουν, στην εθνική νομοθεσία, τα αντικειμενικά κριτήρια στα οποία βασίζονται οι λόγοι για τους οποίους εικάζεται ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής του αιτούντος διεθνή προστασία που υπόκειται σε διαδικασία μεταφοράς, και κατά πόσον η έλλειψη των κριτηρίων αυτών στην εθνική νομοθεσία καθιστά ανεφάρμοστο το άρθρο 28, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Άρθρα 2 και 28 του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Το ΔΕΕ, ερευνώντας το ως άνω προδικαστικό ερώτημα, επισήμανε ότι σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, καθώς και βάσει του άρθρου 288 ΣΛΕΕ, οι διατάξεις των κανονισμών παράγουν άμεσα αποτελέσματα στις εθνικές έννομες τάξεις χωρίς να απαιτείται η λήψη μέτρων από τις εθνικές αρχές, με εξαίρεση την περίπτωση εκείνη, όπως η επίμαχη, όπου απαιτείται για την εφαρμογή ορισμένων διατάξεων η λήψη μέτρων εφαρμογής από τα κράτη μέλη. Εν προκειμένω, το άρθρο 2, στοιχείο ιδ’ του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ προβλέπει ρητώς να «καθορίζονται από τον νόμο» τα αντικειμενικά κριτήρια που προσδιορίζουν την ύπαρξη κινδύνου διαφυγής, και εφόσον τα κριτήρια αυτά δεν καθορίσθηκαν στον κανονισμό ή σε άλλη νομική πράξη της Ένωσης, ο καθορισμός τους εναπόκειται στο εθνικό δίκαιο.

Στη συνέχεια, το Δικαστήριο εξέτασε κατά πόσον ο όρος «νόμος» στο άρθρο 2, στοιχείο ιδ’, του εν λόγω κανονισμού πρέπει να εκληφθεί υπό την έννοια ότι συμπεριλαμβάνει μια πάγια νομολογία η οποία επικυρώνει, όταν παρίσταται ανάγκη, μια πάγια διοικητική πρακτική. Το γράμμα του ως άνω άρθρου δεν μπορεί να παρέχει ικανοποιητική απάντηση καθώς στις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις του κανονισμού, ο όρος που αντιστοιχεί στον όρο «νόμος» προσλαμβάνει διαφορετικό περιεχόμενο. Εξετάζοντας περαιτέρω την γενικότερη οικονομία του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, παρατηρείται ότι αποσκοπεί στην βελτίωση τόσο της αποτελεσματικότητας του συστήματος Δουβλίνο όσο και στην προστασία των αιτούντων, γεγονός το οποίο αποτυπώνεται και στο άρθρο 28, το οποίο προβλέπει σημαντικούς περιορισμούς στην εξουσία των κρατών μελών ως προς την επιβολή κράτησης.

Εν προκειμένω, η επιβολή κράτησης σε αιτούντα όταν συντρέχει σημαντικός κίνδυνος διαφυγής, βάσει των άρθρων 2, στοιχείο ιδ’ και 28, παράγραφος 2, αποτελεί περιορισμό στην άσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος στην ελευθερία, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 του Χάρτη. Ειδικότερα, σε συνδυασμό με το άρθρο 52, παράγραφος 1 του Χάρτη, το οποίο προβλέπει ότι κάθε περιορισμός στην άσκηση του δικαιώματος αυτού πρέπει να προβλέπεται από τον νόμο και να σέβεται το βασικό περιεχόμενο του εν λόγω δικαιώματος, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, καθώς την παράγραφο 3, σύμφωνα με την οποία η έννοια και η εμβέλεια των δικαιωμάτων της ΕΣΔΑ είναι ίδιες με εκείνες που τους αποδίδει η εν λόγω Σύμβαση, και με τη διευκρίνιση ότι το δίκαιο της Ένωσης μπορεί να παρέχει ευρύτερη προστασία, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ, ως όριο ελάχιστης προστασίας, για την ερμηνεία του άρθρου 6 του Χάρτη.

Σε αντίστοιχα ζητήματα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει πως κάθε περιορισμός της ελευθερίας απαιτείται να έχει νομική βάση στο εσωτερικό δίκαιο ενώ η νομιμότητα αυτή αφορά την ποιότητα της εθνικής ρύθμισης και αναλύεται στην υποχρέωση της ύπαρξης των στοιχείων της προσβασιμότητας, της ακρίβειας και την προβλεψιμότητας στην εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας που επιτρέπει στέρηση της ελευθερίας. Στην περίπτωση της υπόθεσης της κύριας δίκης και δεδομένου ότι παρέχεται η εξουσία ατομικής αξιολόγησης για την ύπαρξη κινδύνου διαφυγής από τις οικείες αρχές, απαιτείται τα κριτήρια που προσδιορίζουν την ύπαρξη να καθορίζονται από δεσμευτική πράξη της οποίας η εφαρμογή να είναι προβλέψιμη, και εν τέλει, μιας διάταξης γενικής ισχύος η οποία είναι δυνατόν να πληροί τις απαιτήσεις σαφήνειας, προβλεψιμότητας, προσβασιμότητας και προστασίας κατά της αυθαιρεσίας.

Στην επίμαχη περίπτωση κρίθηκε ότι δεν επαρκεί μια παγιωμένη νομολογία η οποία επικυρώνει μια πάγια πρακτική της αστυνομίας αλλοδαπών. Επιπλέον, ελλείψει καθορισμού των συγκεκριμένων κριτηρίων, η θέση υπό κράτηση πρέπει να κηρύσσεται παράνομη, γεγονός που οδηγεί στη μη εφαρμογή του άρθρου 28, παράγραφος 2, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ….

 

 

 

 





About the Author


Back to Top ↑