full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on March 15th, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: ΔΕΕ C-225/16 – Υπολογισμός διάρκειας απαγορεύσεως εισόδου – Οδηγία 2008/15/ΕΚ

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Επιστροφή παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών – Οδηγία 2008/115/ΕΚ – Άρθρο 11, παράγραφος 2 – Απόφαση απαγορεύσεως εισόδου που εκδόθηκε πριν από τη θέση σε ισχύ της εν λόγω οδηγίας και προβλέπει διάρκεια μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη στην οδηγία – Αφετηρία του υπολογισμού του διαστήματος απαγορεύσεως εισόδου

Αριθμός απόφασης: C-225/16

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Ο M.Ouhrami έχει κηρυχθεί ανεπιθύμητος βάσει υπουργικής απόφασης, καθώς έχει καταδικαστεί πέντε φορές ενώπιον του ποινικού δικαστή. Αν και η ανωτέρω απόφαση τον υποχρέωνε να εγκαταλείψει το κράτος της Ολλανδίας, εκείνος δεν συμμορφώθηκε, παράβαση η οποία τιμωρείται από τον εθνικό ποινικό κώδικα. Κατόπιν πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης για την παράνομη παραμονή, ο M. Ouhrami άσκησε έφεση, η οποία απορρίφθηκε, καθώς κατά την κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου η διαδικασία επιστροφής θεωρούνταν περατωθείσα. Κατά της ως άνω απόφασης ασκήθηκε αναίρεση. Στο πλαίσιο της δίκης αυτής το Ανώτατο Δικαστήριο των Κάτω Χωρών υπέβαλε το εξής ερώτημα: αν το άρθρο 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/115 έχει την έννοια ότι η προβλεπόμενη στη διάταξη αυτή διάρκεια της απαγορεύσεως εισόδου, η οποία δεν υπερβαίνει καταρχήν τα πέντε έτη, πρέπει να υπολογίζεται με αφετηρία τον χρόνο εκδόσεως της απαγορεύσεως εισόδου ή την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος πράγματι εγκατέλειψε το έδαφος των κρατών μελών ή με αφετηρία τυχόν τρίτη ημερομηνία.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών.

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Αφορμή για την έναρξη της κύριας δίκης αποτέλεσε απόφαση εκδοθείσα πριν από τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς της οδηγίας 2008/115 στο εθνικό δίκαιο, με την οποία ο αιτών κηρύχθηκε ανεπιθύμητος και ως εκ τούτο όφειλε να εγκαταλείψει τις Κάτω Χώρες και να παραμείνει εκτός του εν λόγω κράτους μέλους για δέκα συναπτά έτη. Αναφορικά με την ως άνω οδηγία, έχει κριθεί, με βάση πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ότι καταλαμβάνει τα αποτελέσματα που αναπτύσσουν οι αποφάσεις απαγορεύσεως εισόδου, οι οποίες εκδόθηκαν δυνάμει εθνικών κανόνων που ίσχυαν πριν από την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος της οδηγίας στο οικείο κράτος μέλος. Επομένως, το εφαρμοστέο δίκαιο στην υπόθεση της κύριας δίκης είναι αυτό της οδηγίας 2008/115.

Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, το άρθρο 11, παράγραφος 2 της ως άνω οδηγίας καθορίζει τη διάρκεια της απαγορεύσεως εισόδου στα πέντε έτη, συνεκτιμώντας τις περιστάσεις που πλαισιώνουν κάθε περίπτωση, και θεσπίζοντας εξαίρεση μόνο για την περίπτωση εκείνη όπου ο υπήκοος της τρίτης χώρας συνιστά σοβαρή απειλή για τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ή την εθνική ασφάλεια. Η οδηγία δεν ορίζει ρητώς το χρονικό σημείο που αποτελεί την αφετηρία υπολογισμού της διάρκειας της απαγορεύσεως εισόδου, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τον συνολικό σκοπό της οδηγίας που συνίσταται στην απόκτηση ευρωπαϊκής διάστασης των αποτελεσμάτων των εθνικών μέτρων επιστροφής, προκύπτει ότι ο προσδιορισμός του χρονικού σημείου δεν μπορεί να ανατεθεί στο κάθε κράτος μέλος.

Επιπλέον, με βάση τα άρθρα 3, σημείο 6 και 11, παράγραφος 1, προκύπτει ότι η απαγόρευση εισόδου προϋποθέτει ότι ο ενδιαφερόμενος έχει προηγουμένως εγκαταλείψει την επικράτεια, καθώς νοείται ως συμπλήρωμα μιας απόφασης επιστροφής, απαγορεύοντας για ορισμένο διάστημα μετά την αποχώρηση από το έδαφος του κράτους μέλους την εκ νέου είσοδο και διαμονή σε αυτό. Συγκεκριμένα, με την απόφαση επιστροφής κηρύσσεται παράνομη η αρχική διαμονή του ενδιαφερομένου και προβλέπεται, με την επιφύλαξη ορισμένων εξαιρέσεων, προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση, διαφορετικά για αναγκαστική. Ανεξαρτήτως του χαρακτήρα αυτής, μέχρι τη στιγμή της εκτελέσεως της υποχρέωσης επιστροφής και, κατά συνέπεια, της πραγματικής επιστροφής του ενδιαφερομένου στη χώρα καταγωγής του, σε χώρα διελεύσεως ή σε λοιπή τρίτη χώρα, η παράνομη διαμονή διέπεται από την απόφαση επιστροφής και όχι από την απαγόρευση εισόδου, η οποία αναπτύσσει τα αποτελέσματα της μόνο από το εν λόγω χρονικό σημείο.

Το Δικαστήριο κατέληξε κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων ότι η απόφαση επιστροφής και η απαγόρευση εισόδου αποτελούν δύο διακριτές αποφάσεις, με την πρώτη να αποτελεί το σημείο έναρξης του παράνομου χαρακτήρα της αρχικής διαμονής, και τη δεύτερη να καθιστά παράνομη κάθε τυχόν μεταγενέστερη διαμονή. Συνεπώς, το χρονικό διάστημα της απαγορεύσεως εισόδου εκκινεί από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος πράγματι εγκατέλειψε το έδαφος των κρατών μελών.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ….

 

 





About the Author


Back to Top ↑