full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on May 17th, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: C-646/16 – Διάβαση συνόρων με σκοπό τη διέλευση προς άλλο κράτος-μέλος – Κανονισμός 2013/604/ΕΕ

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 – Προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας – Άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών προς αναζήτηση διεθνούς προστασίας – Οργάνωση από τις αρχές κράτους μέλους της διαβάσεως των συνόρων του με σκοπό τη διέλευση προς άλλο κράτος μέλος – Είσοδος επιτραπείσα κατά παρέκκλιση για ανθρωπιστικούς λόγους – Άρθρο 2, στοιχείο ιγʹ– Έννοια της “θεωρήσεως” – Άρθρο 12 – Έκδοση θεωρήσεως – Άρθρο 13 – Παράνομη διάβαση εξωτερικών συνόρων

Αριθμός απόφασης: C-646/16

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Οι Κ. και Ζ. Jafariκαι τα τέκνα τους εγκατέλειψαν το Αφγανιστάν και αφού διέβησαν τα σύνορα μιας σειράς χωρών κατέληξαν στο έδαφος της Κροατίας απ’ όπου και μεταφέρθηκαν έως τα σλοβενικά σύνορα. Μετά την παράδοση εγγράφων από την αστυνομία, εισήλθαν στην επικράτεια της Αυστρίας όπου και υπέβαλαν αίτηση διεθνούς προστασίας. Οι αρμόδιες αρχές αναζήτησαν πληροφορίες αναφορικά με τους αιτούντες ωστόσο οι σλοβενικές αρχές δεν παραχώρησαν στοιχεία αναφέροντας ότι οι αιτούντες είχαν διασχίσει στη Σλοβενία χωρίς να καταχωριστούν. Στη συνέχεια, οι αρμόδιες αρχές ζήτησαν από τις κροατικές αρχές να αναλάβουν την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας. Η αρμόδια υπηρεσία της Αυστρίας έκρινε απαράδεκτες τις αιτήσεις και διέταξε τη απομάκρυνση και την επαναπροώθηση στην Κροατία και με τη σειρά τους οι αιτούντες προσέβαλαν τις ως άνω αποφάσεις. Τα ένδικα βοηθήματα τους απορρίφθηκαν με το δικαστήριο να επισημαίνει ότι η είσοδος στην Κροατία έπρεπε να κριθεί παράνομη λόγω έλλειψης θεωρήσεως. Κατά των ως άνω αποφάσεων οι αιτούντες άσκησαν αναιρέσεις. Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο ανέστειλε την διαδικασία ενώπιον του και διατύπωσε τα παρακάτω ερωτήματα: 1) κατά πόσον το άρθρο 12 του κανονισμού Δουβλίνο III, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο ιγʹ, του κανονισμού αυτού και, ενδεχομένως, με τις διατάξεις του κώδικα θεωρήσεων, έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι οι αρχές ενός πρώτου κράτους μέλους, οι οποίες αντιμετώπισαν την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι ζητούσαν να διέλθουν από το κράτος μέλος αυτό προκειμένου να υποβάλουν αίτηση διεθνούς προστασίας σε άλλο κράτος μέλος, ανέχθηκαν την είσοδο στην επικράτεια τέτοιων υπηκόων, οι οποίοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις εισόδου που καταρχήν απαιτούνται στο πρώτο αυτό κράτος μέλος, πρέπει να εκληφθεί ως «θεώρηση» κατά την έννοια αυτού του άρθρου 12 και 2) κατά πόσον το άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο III, σε συνδυασμό, ενδεχομένως, με τις διατάξεις του κώδικα συνόρων του Σένγκεν και της οδηγίας περί επιστροφής, έχει την έννοια ότι υπήκοος τρίτης χώρας του οποίου η είσοδος έγινε ανεκτή από τις αρχές ενός πρώτου κράτους μέλους, που αντιμετώπισαν την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών οι οποίοι ζητούσαν να διέλθουν από το κράτος μέλος αυτό προκειμένου να υποβάλουν αίτηση διεθνούς προστασίας σε άλλο κράτος μέλος, χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις εισόδου που καταρχήν απαιτούνται στο πρώτο αυτό κράτος μέλος, πρέπει να θεωρείται ότι «διέβη παρανόμως» τα σύνορα του εν λόγω πρώτου κράτους μέλους κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (Δουβλίνο III), και κανονισμός (ΕΚ) 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για τη θέσπιση του κοινοτικού κώδικα σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 610/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Αναφορικά με το πρώτο ερώτημα, το Δικαστήριο προχώρησε σε μια λεπτομερή ανάλυση του όρου «θεώρηση». Συγκεκριμένα, με βάση το άρθρο 2, στοιχείο ιγ΄ του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, προκύπτει ότι η έννοια της θεώρησης περιλαμβάνει τόσο την περίπτωση της σύντομης όσο και της μακράς διάρκειας διαμονής, ενώ κράτη μέλη που εκδίδουν θεωρήσεις παρόλο που δε δεσμεύονται από τον κώδικα θεωρήσεων καταλαμβάνονται από τον παραπάνω κανονισμό. Ερμηνεύοντας το γράμμα της ως άνω διάταξης το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της θεώρησης δεν παραπέμπει σε ανοχή αλλά σε πράξη που εκδίδεται από εθνική διοίκηση και απαιτεί προαπαιτούμενος της εισδοχής στην επικράτεια κράτους μέλους. Κατά συνέπεια, η έκδοση θεώρησης διαφέρει από την είσοδο και τη διαμονή, αντικείμενο του άρθρου 13 του εν λόγω κανονισμού, και εν προκειμένω, η εισδοχή ρυθμιζόταν από τον κώδικα συνόρων Σένγκεν, σε αντίθεση με τις προϋποθέσεις έκδοσης θεώρησης για διαμονή σύντομη διάρκειας που ρυθμίζονταν από τον κώδικα θεωρήσεων. Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δε συνιστά «θεώρηση», όπως το άρθρο 12 σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο ιγ΄ του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ ορίζει, η εισδοχή στην επικράτεια κράτους μέλους, ακόμα και στην περίπτωση που γίνεται απλώς ανεκτή από τις αρχές του κράτους μέλους και λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο μιας κατάστασης η οποία χαρακτηρίζεται από την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χωρών – αιτούντων διεθνούς προστασίας.

Ως προς το δεύτερο ερώτημα, το Δικαστήριο κλήθηκε να προσεγγίσει την έννοια της «παράνομης διάβασης». Αρχικά, διευκρινίσθηκε ότι δεν περιέχεται ορισμός της έννοιας τόσο στον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙΙ όσο και στον κώδικα συνόρων του Σένγκεν. Επιπλέον, αν και ο παραπάνω όρος χρησιμοποιείται στο άρθρο 13, παράγραφος 1 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, αφορά το ειδικό περιεχόμενο του κανονισμού, δηλαδή τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που έχει την ευθύνη της εξέτασης αιτήσεως διεθνούς προστασίας. Κατόπιν τούτων το Δικαστήριο έκρινε ότι η σημασία και το περιεχόμενο της έννοιας «παράνομη διάβαση» πρέπει να καθορίζεται με βάση το σύνηθες νόημα συνεκτιμώντας το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιείται και τους σκοπούς που επιδιώκει η ρύθμιση. Συνεπώς, η διάβαση συνόρων που πραγματοποιείται χωρίς να τηρούνται οι προϋποθέσεις που επιβάλλει η εφαρμοστέα νομοθεσία στο οικείο κράτος μέλος πρέπει να θεωρείται παράνομη. Εν προκειμένω, σε περίπτωση που τα σύνορα, μέσω των οποίων έγινε η διάβαση, είναι κράτους μέλους που δεσμεύεται από τον κώδικα συνόρων του Σένγκεν, όπως είναι η Κροατία, ο παράνομος χαρακτήρας της διάβασης θα εκτιμηθεί με βάση τους κανόνες που θεσπίζει ο ως άνω κώδικας.

Επιπροσθέτως, πρέπει να ληφθεί υπόψη η δυνατότητα που προβλέπει το άρθρο 5, παράγραφος 4, στοιχείο γ’, του κώδικα συνόρων του Σένγκεν, σύμφωνα με την οποία δίνεται η δυνατότητα, κατά παρέκκλιση, στα κράτη μέλη να επιτρέπουν σε υπηκόους τρίτων χωρών, που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις εισόδου, να εισέρχονται στην επικράτεια τους για λόγους ανθρωπιστικούς ή εθνικού συμφέροντος ή λόγω διεθνών υποχρεώσεων. Ωστόσο, η δυνατότητα αυτή δεν μπορεί να καθιστά νόμιμη τη διάβαση σε υπήκοο ο οποίος έγινε δεκτός από τις αρχές οικείου κράτους μέλους αποκλειστικά για να επιτραπεί η διέλευση του σε άλλο κράτος μέλος και προκειμένου να υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας. Δεν μπορεί, συνεπώς, να γίνει δεκτό ότι η είσοδος υπηκόου τρίτης χώρας για ανθρωπιστικούς λόγους και κατά παρέκκλιση των προϋποθέσεων εισόδου δε συνιστά παράνομη διάβαση συνόρων, καθώς θα συνεπαγόταν μη ευθύνη του κράτους μέλους για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας, ρύθμιση που αντίκειται στην οικονομία και στους σκοπούς του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ. Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό, κατά το Δικαστήριο, ότι υπήκοος τρίτης χώρας που έγινε δεκτός στην επικράτεια ενός πρώτου κράτους μέλους, χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις εισόδου που απαιτούνται, ενόψει διέλευσης προς κράτος μέλος όπου σκόπευε να υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας, πρέπει να θεωρείται ότι «διέβη παρανόμως» κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, ανεξαρτήτως αν η διάβαση έγινε ανεκτή ή επετράπη κατά παράβαση ή επετράπη για ανθρωπιστικούς λόγους και κατά παρέκκλιση από τις προϋποθέσεις εισόδου για υπηκόους τρίτων χωρών.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ





About the Author


Back to Top ↑