full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on June 28th, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: C-670/16 – Προσδιορισμός κράτους μέλους, υπεύθυνου για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας – Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 – Προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας – Άρθρο 20 – Έναρξη της διαδικασίας προσδιορισμού – Υποβολή αιτήσεως διεθνούς προστασίας – Πρακτικό που καταρτίζεται από τη δημόσια αρχή, το οποίο περιέρχεται στις αρμόδιες αρχές – Άρθρο 21, παράγραφος 1 – Προθεσμίες που προβλέπονται για την υποβολή αιτήματος περί αναδοχής – Μεταβίβαση της ευθύνης σε άλλο κράτος μέλος – Άρθρο 27 – Ένδικο βοήθημα – Έκταση του δικαστικού ελέγχου

Αριθμός απόφασης: C670/16

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Ο T. Mengesteab, κατόπιν αίτησης ασύλου που υπέβαλε στο Μοναχό, έλαβε πιστοποιητικό καταγραφής του ως αιτούντος, ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε στην αρμόδια υπηρεσία όπου και κατέθεσε επίσημη αίτηση χορήγησης ασύλου. Κατόπιν έρευνας στο σύστημα Eurodac, διαπιστώθηκε ότι τα δακτυλικά του αποτυπώματα είχαν καταγραφεί στην Ιταλία και συνεπώς υπεβλήθη αίτημα περί αναδοχής του προς τις ιταλικές αρχές, οι οποίες δεν παρείχαν απάντηση. Στη συνέχεια, η αρμόδια αρχή απέρριψε την αίτηση ασύλου, διατάζοντας, παράλληλα, τη μεταφορά του στην Ιταλία και επιβάλλοντας του απαγόρευση εισόδου και διαμονής διάρκειας έξι μηνών. Ο αιτών προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του διοικητικού δικαστηρίου.

Το αιτούν δικαστήριο υποβάλλει τα παρακάτω ερωτήματα: 1) αν το άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο III έχει την έννοια ότι ο αιτών διεθνή προστασία μπορεί να επικαλεστεί, στο πλαίσιο προσφυγής που ασκεί κατά αποφάσεως περί μεταφοράς του, τη λήξη της προβλεπόμενης στο άρθρο 21, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού προθεσμίας, τούτο δε ακόμα και αν το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το σχετικό αίτημα είναι διατεθειμένο να προβεί σε αναδοχή του αιτούντος, 2) αν το άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο III έχει την έννοια ότι ένα αίτημα περί αναδοχής μπορεί εγκύρως να υποβληθεί μετά από παρέλευση πλέον των τριών μηνών από της υποβολής αιτήσεως διεθνούς προστασίας, σε περίπτωση που το εν λόγω αίτημα υποβάλλεται εντός δύο μηνών από της παραλαβής θετικού αποτελέσματος Eurodac, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, και 3) αν το άρθρο 20, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού έχει την έννοια ότι αίτηση διεθνούς προστασίας λογίζεται υποβληθείσα όταν έγγραφο, συνταχθέν από δημόσια αρχή, το οποίο πιστοποιεί ότι υπήκοος τρίτης χώρας ζήτησε διεθνή προστασία, περιέρχεται στην αρχή που είναι επιφορτισμένη με την εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τον εν λόγω κανονισμό και, ενδεχομένως, όταν έχουν περιέλθει στην εν λόγω αρχή μόνον οι κυριότερες πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο έγγραφο αυτό, όχι όμως το ίδιο το έγγραφο ή αντίγραφό του, ή, αντιθέτως, αν ένα τέτοιο αίτημα λογίζεται υποβληθέν μόνο με την κατάθεση επίσημης αιτήσεως χορηγήσεως ασύλου.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (ΕΕ 2013, L 180, σ. 31, στο εξής: κανονισμός Δουβλίνο III)

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Ως προς το πρώτο ερώτημα, πρέπει αρχικά να διευκρινιστεί ότι με βάση το άρθρο 27, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, παρέχεται στον αιτούντα διεθνή προστασία το δικαίωμα να ασκήσει αποτελεσματική προσφυγή περί της μεταφοράς του, η οποία πρέπει να αφορά την εξέταση τόσο της εφαρμογής του ίδιου του κανονισμού όσο και της νομικής και πραγματικής κατάστασης στο κράτος μέλος προς το οποίο μεταφέρεται ο αιτών. Κατά την άποψη του Δικαστηρίου, η ως άνω διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι διασφαλίζει την παροχή της ως άνω δικαστικής προστασίας, τμήμα της οποίας αποτελεί η τήρηση των διαδικαστικών εγγυήσεων τις οποίες προβλέπει ο εν λόγω κανονισμός. Η εφαρμογή του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, της οποία βασικός άξονας είναι ο προσδιορισμός του υπεύθυνου κράτους μέλους, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και τις διαδικασίες αναδοχής και εκ νέου αναλήψεως. Συγκεκριμένα, με βάση το άρθρο 21, παράγραφος 1 του ως άνω κανονισμού, το αίτημα περί αναδοχής πρέπει να υποβάλλεται, το αργότερο, εντός τριών μηνών, ενώ διευκρινίζεται ότι αν το αίτημα αυτό δεν έχει υποβληθεί εντός των σχετικών προθεσμιών, η εξέταση της αιτήσεως διεθνούς προστασίας ανατίθεται στο κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε. Συνεπώς, δεν μπορεί να εκδοθεί εγκύρως απόφαση μεταφοράς σε διαφορετικό κράτος μέλος εφόσον έχουν λήξει οι προβλεπόμενες προθεσμίες. Ωστόσο το άρθρο 27 του ως άνω κανονισμού δεν διακρίνει μεταξύ των κανόνων των οποίων χωρεί επίκληση στο πλαίσιο της ως άνω προσφυγής και ως εκ τούτου το δικαστήριο που κρίνει προσφυγή κατά απόφασης περί μεταφοράς μπορεί να κρίνει και ισχυρισμούς του διαδίκου αναφορικά με το άρθρο 21, παράγραφος 1. Ως εκ τούτου, ο αιτών έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί τη λήξη προθεσμίας, στο πλαίσιο προσφυγής κατά της απόφασης περί μεταφοράς του, ακόμα και στην περίπτωση που το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα περί αναδοχής είναι διατεθειμένο να προβεί σε αναδοχή του αιτούντος.

Ως προς το δεύτερο ερώτημα, το Δικαστήριο διαπίστωσε, αρχικά, ότι από το γράμμα του άρθρου 21, παράγραφος 1, προκύπτει ότι το αίτημα περί αναδοχής πρέπει να υποβάλλεται εντός των προθεσμιών του άρθρου 21, παράγραφος 1, του κανονισμούς Δουβλίνο ΙΙΙ, και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να υποβληθεί μετά το πέρας των τριών μηνών που προβλέπονται για την αίτηση διεθνούς προστασίας. Η ειδική προθεσμία, μα βάση το δεύτερο εδάφιο του ως άνω άρθρου ισχύει μόνο σε περίπτωση παραλαβής αποτελέσματος περί συμπτώσεως με δεδομένα που έχουν καταχωριστεί σύμφωνα με το άρθρο 14 του κανονισμού 603/2013 (Eurodac), δηλαδή δεδομένα δακτυλικών αποτυπωμάτων που έχουν ληφθεί κατά την παράνομη διάβαση συνόρων. Ωστόσο, το γεγονός αυτό συνιστά απόδειξη της παρανομίας, κατά το κριτήριο του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, και κατ’ επέκταση επίσημη απόδειξη που καθορίζει την ευθύνη, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 22, παράγραφος 3, στοιχείο α’, σημείο i, του παραπάνω κανονισμού. Σε κάθε περίπτωση η ερμηνεία περί της εφαρμοζόμενης προθεσμίας είναι συνεπής προς τον σκοπό της ταχείας εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας.

Τέλος, όσον αφορά το τρίτο ερώτημα, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι μέρος του ζητήματος αποτελεί, επίσης και το αν ένα έγγραφο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη μπορεί να αποτελεί «πρακτικό που καταρτίζεται από τις αρχές» κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 20, παράγραφος 2, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ. Αρχικά, το Δικαστήριο σημείωσε πως οι όροι που χρησιμοποιεί ο νομοθέτης της Ένωσης αν και παραπέμπουν σε έγγραφο συνταχθέν από τη δημόσια αρχή, δε διευκρινίζουν, ωστόσο, τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται για τη σύνταξη του ή τις περιεχόμενες σε αυτό πληροφορίες. Επιπλέον, ο όρος που χρησιμοποιείται σε ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις προς προσδιορισμό του συγκεκριμένου εγγράφου, δε περιέχει σαφή ένδειξη για τη μορφή που πρέπει να έχει.

Με βάση το άρθρο 20, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, προκύπτει ότι το εν λόγω πρακτικό συνιστά μια διατύπωση για την καταγραφή της προθέσεως ενός υπηκόου τρίτης χώρας να ζητήσει διεθνή προστασία, καταγραφή η οποία δεν επιδέχεται αναβολή. Επίσης, με βάση την παράγραφο 1 του παραπάνω άρθρου, η διαδικασία προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους ξεκινά από την υποβολή, για πρώτη φορά, αιτήσεως διεθνούς προστασίας, ενώ οι μηχανισμοί τους οποίους προβλέπει ο κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ για τη συλλογή των απαραίτητων για την επίμαχη διαδικασία στοιχείων εφαρμόζονται μετά την υποβολή της αιτήσεως. Συνεπώς, για την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας απαιτείται η αρμόδια αρχή να ενημερώνεται με βεβαιότητα για το αίτημα διεθνούς προστασίας, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη ορισμένου τύπου ή συμπληρωματικών κρίσιμων στοιχείων του εγγράφου που συντάσσεται προς τον σκοπό αυτό. Σημαντικό είναι να προστεθεί ότι η αποτελεσματικότητα ορισμένων εγγυήσεων υπέρ των αιτούντων διεθνή προστασία θα περιοριζόταν αν η παραλαβή εγγράφου όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη δεν ήταν επαρκής για τη δήλωση αίτησης διεθνούς προστασίας. Συνεπώς, το να γίνει δεκτό ότι έγγραφο όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη συνιστά «πρακτικό», είναι σύμφωνο προς τον σκοπό της ταχείας εξετάσεως των αιτήσεων διεθνούς προστασίας, καθώς εξασφαλίζεται ότι η διαδικασία προσδιορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους αρχίζει εντός του συντομότερου δυνατού χρόνου, χωρίς να δημιουργούνται καθυστερήσεις εξαιτίας διατυπώσεων που δεν είναι αναγκαίες για την επίμαχη διαδικασία. Κατ’ επέκταση, η διαβίβαση των κυριότερων πληροφοριών που περιλαμβάνονται σε ένα τέτοιο έγγραφο πρέπει να λογίζεται ως διαβίβαση στην αρμόδια αρχή του πρωτοτύπου ή αντιγράφου του εγγράφου αυτού, πράξη που αρκεί για την απόδειξη της υποβολής αιτήσεως διεθνούς προστασίας.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ





About the Author


Back to Top ↑