full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

*Law of Aliens

Published on July 13th, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: C-60/16 – Προθεσμία για την πραγματοποίηση της μεταφοράς – Κανονισμός (ΕΕ) 604/13

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 – Προσδιορισμός του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας η οποία υποβλήθηκε σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας – Άρθρο 28 – Θέση του αιτούντος διεθνή προστασία υπό κράτηση για τον σκοπό της μεταφοράς του προς το υπεύθυνο κράτος μέλος – Προθεσμία για την πραγματοποίηση της μεταφοράς – Ανώτατη διάρκεια της κρατήσεως – Υπολογισμός – Αποδοχή του αιτήματος αναδοχής πριν από τη θέση υπό κράτηση – Αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως μεταφοράς

Αριθμός απόφασης: C-60/16

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Ο Μ. Khir Amayry, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στη Σουηδία, όπου κατόπιν έρευνας προέκυψε ότι είχε διέλθει από ιταλικό έδαφος καθώς και ότι είχε υποβάλει αντίστοιχη αίτηση στη Δανία. Με βάση τα ως άνω στοιχεία η αρμόδια υπηρεσία υπέβαλε αίτημα στις ιταλικές αρχές να αναλάβουν τον αιτούντα, το οποίο και έκαναν δεκτό. Στη συνέχεια, οι αρμόδιες αρχές στη Σουηδία απέρριψαν την αίτηση του, αποφάσισαν τη μεταφορά του στην Ιταλία και έκριναν ότι έπρεπε να τεθεί σε κράτηση λόγω σημαντικού κινδύνου διαφυγής. Ο αιτών προσέβαλε τις παραπάνω αποφάσεις ενώπιον του διοικητικού πρωτοδικείου της Στοκχόλμης. Το αιτούν δικαστήριο υπέβαλλε αίτηση προδικαστικής αποφάσεως με τα εξής ερωτήματα: α) αν το άρθρο 28 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία προβλέπει ότι, όταν ο αιτών διεθνή προστασία τίθεται υπό κράτηση αφού έχει γίνει δεκτό από το οικείο κράτος το αίτημα αναδοχής, η κράτηση αυτή μπορεί κατ’ αρχήν να διαρκέσει δύο μήνες κατ’ ανώτατο όριο, τρεις μήνες αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι για μεγαλύτερη διάρκεια της κρατήσεως και δώδεκα μήνες αν πιθανολογείται ότι η μεταφορά θα καθυστερήσει περισσότερο λόγω ελλείψεως συνεργασίας του ενδιαφερομένου ή αν θα χρειαστεί χρόνος για τη λήψη των αναγκαίων εγγράφων, β) αν το άρθρο 28, παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ έχει την έννοια ότι από την προβλεπόμενη σε αυτό προθεσμία των έξι εβδομάδων από τη στιγμή που παύει το ανασταλτικό αποτέλεσμα του ένδικου βοηθήματος ή της επανεξετάσεως πρέπει να αφαιρείται ο αριθμός των ημερών κατά τις οποίες το οικείο πρόσωπο έχει ήδη κρατηθεί μετά την αποδοχή του αιτήματος αναδοχής ή εκ νέου αναλήψεως από κράτος μέλοςκαι γ) αν το άρθρο 28, παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ έχει την έννοια ότι η προβλεπόμενη σε αυτό προθεσμία των έξι εβδομάδων από τη στιγμή που παύει το ανασταλτικό αποτέλεσμα του ένδικου βοηθήματος ή της επανεξετάσεως ισχύει και σε περίπτωση που δεν έχει υποβληθεί από τον ενδιαφερόμενο συγκεκριμένο αίτημα αναστολής.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα, το Δικαστήριο ασχολήθηκε με τα χρονικά όρια της κράτησης ενός αιτούντος διεθνούς προστασίας, όπως ορίζονται στο άρθρο 28 του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ. Συγκεκριμένα, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η δυνατότητα να τίθεται, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ο υπήκοος τρίτης χώρας υπό κράτηση, σκοπεί στη διασφάλιση των διαδικασιών μεταφοράς και κατά συνέπεια η επιλογή της προθεσμίας των έξι εβδομάδων, βάσει του άρθρου 28, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, του ως άνω κανονισμού, δείχνει την άποψη του νομοθέτη ότι η εν λόγω προθεσμία είναι η απαραίτητη για την πραγματοποίηση της μεταφοράς. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η παραπάνω προθεσμία εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που το πρόσωπο κρατείται ήδη όταν είτε έχει γίνει δεκτό το αίτημα αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης του είτε ο ανασταλτικός χαρακτήρας του ενδίκου μέσου έχει παύσει, καθώς διαφορετική ερμηνεία θα περιόριζε σημαντικά την αποτελεσματικότητα των διαδικασιών και θα εμπεριείχε τον κίνδυνο διαφυγής των ενδιαφερομένων, προς παρεμπόδιση της μεταφοράς τους. Σημαντικό είναι ωστόσο να σημειωθεί ότι ελλείψει καθορισμού ανώτατης διάρκειας της κράτησης από τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙΙ, πρέπει να διασφαλίζεται ότι η διάρκειας της θα είναι το δυνατόν συντομότερη και δεν θα παρατείνεται για διάστημα που υπερβαίνει το αναγκαίο για την εν λόγω διαδικασία. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο κατέληξε ότι κράτηση που διαρκεί τρεις ή δώδεκα μήνες, εντός των οποίων θα αναμενόταν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά, όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, υπερβαίνει την αναγκαία εύλογη διάρκεια για την ολοκλήρωση, με τη δέουσα επιμέλειας, των απαιτούμενων διοικητικών διαδικασιών μέχρι την εκτέλεση της μεταφοράς.

Ως προς το δεύτερο ερώτημα, το κρίσιμο ζήτημα ήταν εκείνο η πιθανότητα μείωσης των δύο διακριτών προθεσμιών που προβλέπει το άρθρο 28, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, για όσο διάστημα το ένδικο βοήθημα ή αίτηση επανεξέτασης απόφασης μεταφοράς έχουν ανασταλτικό αποτέλεσμα, είναι αδύνατον εξ ορισμού να πραγματοποιηθεί η μεταφορά και κατά συνέπεια ο υπολογισμός της προθεσμίας μπορεί να ξεκινήσει μόνο εφόσον έχει κατ’ αρχήν συμφωνηθεί η πραγματοποίηση της μεταφοράς. Επιπλέον, στην περίπτωση άσκησης ενδίκου μέσου ή αίτησης επανεξετάσεως έπειτα από κράτηση πολλών εβδομάδων, η μείωση της επίμαχης προθεσμίας ίση προς τις ημέρες που έχει ήδη διαρκέσει η κράτηση, θα μπορούσε να στερήσει πρακτικώς από την αρμόδια αρχή την πραγματοποίηση της μεταφοράς πριν την λήξη της κράτησης και ως εκ τούτου να εμποδίσει την αποτελεσματικότητα του μέτρου, που συνίσταται στην αποτροπή σημαντικού κινδύνου διαφυγής. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο έκρινε ότι από την προβλεπόμενη προθεσμία των έξι εβδομάδων, στο άρθρο 28, παράγραφος 3, του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ, δεν πρέπει να αφαιρείται ο αριθμός των ημερών κατά τις οποίες ο ενδιαφερόμενος έχει ήδη κρατηθεί μετά την αποδοχή του αιτήματος αναδοχής ή εκ νέου αναλήψεως από κράτος μέλος.

Ως προς το τρίτο ερώτημα, το Δικαστήριο επισήμανε τη σημασία του ανασταλτικού αποτελέσματος που παρέχεται, βάσει του άρθρου 27, παράγραφος 3, του ως άνω κανονισμού, κατόπιν άσκησης ενδίκου βοηθήματος ή αίτησης επανεξέτασης, καθώς και την έναρξη της προθεσμίας για την μεταφορά από το σημείο που παύει το ανασταλτικό αποτέλεσμα, όπως προβλέπεται στο άρθρο 28, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ο ενωσιακός νομοθέτης δεν διέκρινε μεταξύ των κρατών μελών που αποφάσισαν να αναγνωρίσουν αυτόματο ανασταλτικό αποτέλεσμα και εκείνων που επέλεξαν να το εξαρτήσουν από την προηγούμενη έκδοση σχετικής δικαστικής απόφασης, ενώ τυχόν διάκριση θα έθετε σε δυσμενέστερη θέση τα κράτη μέλη που επέλεξαν να αναγνωρίσουν αυτόματο ανασταλτικό αποτέλεσμα, στην περίπτωση που δε θα διέθεταν επαρκή προθεσμία για την πραγματοποίηση της μεταφοράς. Επιπλέον, μια ερμηνεία βασιζόμενη στην ομοιότητα των όρων με το άρθρο 29, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του ως άνω κανονισμού, που θα προέβλεπε, στην περίπτωση που το πρόσωπο δεν τελεί υπό κράτηση, η προθεσμία για την μεταφορά να υπολογίζεται με σημείο έναρξης εκείνο κατά το οποίο έγινε δεκτό το αίτημα αναδοχής ή εκ νέου αναλήψεως, θα μπορούσε να υπονομεύσει την πρακτική αποτελεσματικότητα της εν λόγω διάταξης, με τον κίνδυνο αδυναμίας τήρησης των προθεσμιών του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ. Συνεπώς, η προβλεπόμενη προθεσμία του άρθρου 28, παράγραφος 3, ισχύει και σε περίπτωση που δεν έχει υποβληθεί από τον ενδιαφερόμενο συγκεκριμένο αίτημα αναστολής.

 

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ





About the Author


Back to Top ↑