full screen background image

Events

21 September 2017 - October 5 & 6, 2017: ‘International Investment Law & the Law of Armed Conflict’ Colloquium on ‘International Inve ... +++ 21 September 2017 - 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: International Investment Law & the Law of Armed Conflict 5 & 6 Οκτωβρίου 2017: ... +++ 29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++

-Νομολογία ΙΔΔ

Published on October 23rd, 2018 | by efi kloyeri

0

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: C-310/14: Ένδικη διαφορά σχετικά με την διαδικασία αφερεγγυότητας υπό το πρίσμα του Κανονισμού 1346/2000

Λέξεις-Κλειδιά: «Προδικαστική παραπομπή Κανονισμός (EK) 1346/2000 Άρθρα 4 και 13Διαδικασία αφερεγγυότηταςΕπιβλαβείς δικαιοπραξίες Αγωγή προς επιστροφή των ποσών που καταβλήθηκαν πριν από την ημερομηνία κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας Δίκαιο κράτους μέλους περί κινήσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας Δίκαιο άλλου κράτους μέλους διέπον τη δικαιοπραξία αυτή Δίκαιο που δεν παρέχει “στη συγκεκριμένη περίπτωση κανένα μέσο προσβολής της δικαιοπραξίας αυτής” Βάρος αποδείξεως»

Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ)

Α: Η διαφορά της κύριας δίκης

 Η εταιρία Sportland, με έδρα το Ελσίνκι (Φινλανδία), πωλούσε προϊόντα της Nike, με έδρα το Hilversum (Κάτω Χώρες), βάσει συμβάσεως δικαιοχρήσεως. Δυνάμει της εν λόγω συμβάσεως, η οποία διεπόταν από το ολλανδικό δίκαιο, η Sportland εξόφλησε στη Nike ληξιπρόθεσμες οφειλές της, στο πλαίσιο της αγοράς εμπορικών αποθεμάτων καλυπτόμενων από την ως άνω σύμβαση, προβαίνοντας σε δέκα διαφορετικές καταβολές κατά την περίοδο από τις 10 Φεβρουαρίου 2009 μέχρι τις 20 Μαΐου 2009, οι οποίες ανέρχονταν συνολικώς σε 195 108,15 ευρώ.

Το Helsingin käräjäoikeus (πρωτοβάθμιο δικαστήριο του Ελσίνκι), αποφάσισε στις 26 Μαΐου 2009 την κίνηση διαδικασίας αφερεγγυότητας όσον αφορά τη Sportland. Η εν λόγω εταιρία άσκησε αγωγή με αίτημα να ακυρωθούν οι καταβολές και να υποχρεωθεί η Nike να επιστρέψει τα καταβληθέντα ποσά εντόκως, σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου περί πτωχευτικής ανακλήσεως.

Η Nike με τη σειρά της ζήτησε την απόρριψη της αγωγής και επικαλούμενη το άρθρο 13 του κανονισμού 1346/2000 υποστήριξε ότι οι αμφισβητούμενες καταβολές διέπονταν από το ολλανδικό δίκαιο και δυνάμει του άρθρου 47 του νόμου περί πτωχεύσεως, οι ως άνω καταβολές δεν θα μπορούσαν να ακυρωθούν. Το ως άνω δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή της Sportland κρίνοντας ότι η Nike δεν είχε αποδείξει ότι οι καταβολές δεν μπορούσαν να προσβληθούν. Η Nike, άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Helsingin hovioikeus (εφετείου του Ελσίνκι). Η Sportland ζήτησε την απόρριψη της εφέσεως, για τον λόγο, ιδίως, ότι η Nike δεν είχε παράσχει εξηγήσεις ούτε για το περιεχόμενο άλλων διατάξεων του ολλανδικού δικαίου πέραν των σχετικών με τη νομοθεσία περί πτωχεύσεως ούτε για τις γενικές αρχές του δικαίου αυτού.

Το Helsingin hovioikeus, ενόψει των ανωτέρω ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

Β: Προδικαστικά Ερωτήματα

«1) Έχει το άρθρο 13 του κανονισμού 1346/2000 την έννοια ότι η έκφραση “στη συγκεκριμένη περίπτωση […] της δικαιοπραξίας αυτής” σημαίνει ότι, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, η δικαιοπραξία δεν δύναται να προσβληθεί;

2) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα και αν ο εναγόμενος στο πλαίσιο διαδικασίας πτωχευτικής ανακλήσεως έχει επικαλεσθεί διάταξη δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 13, πρώτη περίπτωση, του ως άνω κανονισμού, βάσει της οποίας η εξόφληση ληξιπρόθεσμης οφειλής δύναται να ανακληθεί μόνον εάν συντρέχουν οι περιστάσεις που προβλέπει η διάταξη αυτή, περί των οποίων δεν γίνεται λόγος στην αγωγή που ασκήθηκε με βάση το δίκαιο του κράτους όπου κινήθηκε η διαδικασία πτωχεύσεως,

α) συντρέχουν λόγοι οι οποίοι εμποδίζουν να ερμηνευθεί το άρθρο 13 υπό την έννοια ότι ο ενάγων στο πλαίσιο διαδικασίας πτωχευτικής ανακλήσεως, αφού λάβει γνώση της διατάξεως αυτής, πρέπει να προβάλει τις σχετικές περιστάσεις, εφόσον επιβάλλεται κατά το εθνικό δίκαιο του κράτους μέλους ενάρξεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας να εκθέσει όλες τις περιστάσεις οι οποίες στηρίζουν την αγωγή πτωχευτικής ανακλήσεως, ή

β) οφείλει ο εναγόμενος να αποδείξει ότι οι περιστάσεις αυτές δεν υφίσταντο και για τον λόγο αυτόν δεν είναι δυνατή η ανάκληση βάσει της επίμαχης διατάξεως, χωρίς να απαιτείται η ειδική επίκληση των περιστάσεων αυτών από τον ενάγοντα;

3) Ανεξαρτήτως της απαντήσεως στο ερώτημα 2, υπό αʹ, έχει το άρθρο 13 την έννοια ότι

α) ο εναγόμενος στο πλαίσιο διαδικασίας πτωχευτικής ανακλήσεως φέρει το βάρος αποδείξεως σχετικά με το ότι οι περιστάσεις που προβλέπει η εν λόγω διάταξη δεν υφίστανται στη συγκεκριμένη περίπτωση, ή

β) μπορεί το βάρος αποδείξεως σχετικά με τη συνδρομή των περιστάσεων αυτών να προσδιορίζεται βάσει του δικαίου κράτους μέλους διαφορετικού από το κράτος ενάρξεως της διαδικασίας το οποίο διέπει τη δικαιοπραξία και το οποίο ορίζει ότι ο ενάγων φέρει το βάρος αποδείξεως, ή

γ) μπορεί να ερμηνευθεί το άρθρο 13 και υπό την έννοια ότι το ζήτημα του βάρους αποδείξεως επιλύεται κατά τις εθνικές διατάξεις που ισχύουν στο κράτος του επιληφθέντος δικαστηρίου;

4) Έχει το άρθρο 13 την έννοια ότι η έκφραση “[δεν παρέχει] […] κανένα μέσο προσβολής της δικαιοπραξίας αυτής” δεν καλύπτει μόνον τις ειδικές πτωχευτικές διατάξεις του δικαίου που διέπει τη δικαιοπραξία, αλλά και τις γενικές αρχές και διατάξεις του δικαίου αυτού οι οποίες έχουν εφαρμογή στη δικαιοπραξία;

5) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο τέταρτο ερώτημα,

α) έχει το άρθρο 13 [του κανονισμού 1346/2000] την έννοια ότι ο εναγόμενος πρέπει να αποδείξει, συναφώς, ότι το δίκαιο κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 13 δεν περιλαμβάνει γενικές ή άλλες διατάξεις ή αρχές οι οποίες καθιστούν εν γένει δυνατή την ανάκληση με βάση τα προβαλλόμενα πραγματικά περιστατικά και

β) έχει το επιληφθέν δικαστήριο τη δυνατότητα, βάσει του ως άνω άρθρου 13, όταν εκτιμά ότι ο εναγόμενος έχει προβάλει επαρκή σχετικά στοιχεία, να απαιτεί από τον αντίδικο να προσκομίσει απόδειξη όσον αφορά διάταξη ή αρχή που καθιστά δυνατή την ανάκληση και εμπίπτει στο πτωχευτικό δίκαιο ή στο διέπον τη δικαιοπραξία γενικό δίκαιο κράτους μέλους διαφορετικού από το κράτος ενάρξεως της διαδικασίας, κατά την έννοια του ίδιου άρθρου 13;»

Γ: Το νομικό πλαίσιο

Άρθρο  4, παράγραφος 2, στοιχείο ιγʹ, και 13 του κανονισμού (EK) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας

Δ: Η απόφαση του Δικαστηρίου

1) Το άρθρο 13 του κανονισμού (EK) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας, έχει την έννοια ότι η εφαρμογή του εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι η οικεία δικαιοπραξία δεν μπορεί να προσβληθεί δυνάμει του εφαρμοστέου στη δικαιοπραξία αυτή δικαίου (lex causae), λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της υποθέσεως.

2) Στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 13 του κανονισμού 1346/2000 και σε περίπτωση που ο εναγόμενος επί αγωγής αφορώσας την ακυρότητα, την ακυρωσία ή το ανενεργό δικαιοπραξίας επικαλείται διάταξη του εφαρμοστέου στη δικαιοπραξία αυτή δικαίου (lex causae) κατά την οποία η δικαιοπραξία αυτή δεν μπορεί να προσβληθεί παρά μόνον αν συντρέχουν οι περιστάσεις που προβλέπει η ως άνω διάταξη, εναπόκειται στον εν λόγω εναγόμενο να επικαλεστεί την έλλειψη των περιστάσεων αυτών και να το αποδείξει.

3) Το άρθρο 13 του κανονισμού 1346/2000 έχει την έννοια ότι οι όροι «δεν παρέχει […] κανένα μέσο προσβολής της δικαιοπραξίας αυτής» αφορούν, επιπλέον των διατάξεων του εφαρμοστέου στη δικαιοπραξία αυτή δικαίου (lex causae) που έχουν εφαρμογή στον τομέα της αφερεγγυότητας, το σύνολο των διατάξεων και των γενικών αρχών του δικαίου αυτού.

4) Το άρθρο 13 του κανονισμού 1346/2000 έχει την έννοια ότι ο εναγόμενος επί αγωγής αφορώσας την ακυρότητα, την ακυρωσία ή το ανενεργό δικαιοπραξίας πρέπει να αποδεικνύει ότι το εφαρμοστέο στη δικαιοπραξία αυτή δίκαιο (lex causae), στο σύνολό του, δεν παρέχει τη δυνατότητα αμφισβητήσεως της οικείας δικαιοπραξίας. Το εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται μιας τέτοιας αγωγής δεν μπορεί να κρίνει ότι εναπόκειται στον ενάγοντα να αποδείξει την ύπαρξη διατάξεως ή αρχής του εν λόγω δικαίου δυνάμει των οποίων η δικαιοπραξία αυτή μπορεί να προσβληθεί παρά μόνον αν το δικαστήριο αυτό εκτιμά ότι ο εναγόμενος, αρχικώς, όντως απέδειξε, έναντι των συνήθως εφαρμοστέων κανόνων του εθνικού δικονομικού του δικαίου, ότι η σχετική δικαιοπραξία είναι απρόσβλητη δυνάμει του ίδιου δικαίου.

Επιμέλεια: Ευτυχία-Άντζι Κλογκίρι

πηγή: εδώ





About the Author


Back to Top ↑
  • Savigny Report – 2/2016

  • Savigny – Recent News

  • Savigny – Πρόσφατες Ειδήσεις

  • News Calendar

    October 2018
    M T W T F S S
    « Sep    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • News Categories

  • News Archives

  • Editors