full screen background image

Events

29 April 2017 - Summer School on European Business Law, Corfu 2017, 24-28 Ιουλίου Το “Summer School” αποτε ... +++ 3 May 2016 - Εκδηλώσεις Τομέα Διεθνών Σπουδών – Κατεύθυνση Ι.Δ.Δ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ο Καθηγ ... +++ 30 April 2016 - 9.5.2016: Ημερίδα – Το Πρόσωπο και η Οικογένεια στο Δίκαιο και την Κοινωνία   Το Ελληνικό Τμή ... +++ 30 March 2016 - 14th ICC Miami Conference on International Arbitration This conference provides an indispe ... +++ 29 March 2016 - ICC Japan Arbitration Week The ICC Japan Arbitration week, 26- ... +++ 28 March 2016 - 2nd ICC Asia Conference on International Arbitration The conference will offer a line-up ... +++

Articles (GR)

Επιλεγμένα Άρθρα

Τελευταία προσθήκη: 5/5/2015

Χρυσαφώ Τσούκα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Το πρόβλημα του εφαρμοστέου δικαίου στο ναυτεργατικό ατύχημα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου- Μεθοδολογικές διευκρινίσεις και νομολογιακά δεδομένα

Περισσότερα, εδώ.

Χρυσαφώ Τσούκα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Οι αδικοπραξίες ως αντικείμενο ρυθμίσεως του κοινοτικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου – Σύντομη εισαγωγή στην ρύθμιση του Κανονισμού 864/2007 («Ρώμη ΙΙ») για το εφαρμοστέο δίκαιο στις εξωσυμβατικές ενοχές

Περισσότερα, εδώ.


Χρυσαφώ Τσούκα, Αναπληρώτρια Kαθηγήτρια Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σχόλιο στην απόφαση 3075/2012 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά. Κανονισμός Ρώμη ΙΙ – Πεδίο εφαρμογής – Άλλες εξωσυμβατικές ενοχές πλην αδικοπραξιών, αδικαιολογήτου πλουτισμού, διοικήσεως αλλοτρίων και ευθύνης από τις διαπραγματεύσεις

Α. Τα πραγματικά περιστατικά: Στο πλαίσιο της αποφάσεως 3075/2012 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά επρόκειτο για μία σύμβαση πωλήσεως καυσίμων στον εφοπλιστή ενός πλοίου, καύσιμα τα οποία παρεδόθησαν στο πλοίο, χωρίς, όμως, να καταβληθεί το συμφωνηθέν τίμημα. Πιο συγκεκριμένα, η επίδικη σύμβαση πωλήσεως συνήφθη μεταξύ μιας εταιρείας με καταστατική έδρα στην Λιβερία και γραφείο εγκατεστημένο στην Ελλάδα, αντικείμενο της επιχειρηματικής δραστηριότητας της οποίας ήταν, μεταξύ άλλων, ο εφοδιασμός πλοίων με υγρά καύσιμα και πετρελαιοειδή, με σκοπό το κέρδος (πωλήτρια εταιρεία), και μιας εταιρείας, με καταστατική έδρα στις νήσους Μάρσαλ, πραγματική όμως έδρα στην Ελβετία. Η δεύτερη αυτή εταιρεία ήταν η εφοπλίστρια ενός πλοίου με ιταλική σημαία, που ανήκε σε εταιρεία με καταστατική έδρα στην Ιταλία (αγοράστρια εταιρεία), με σκοπό τον ανεφοδιασμό του πλοίου αυτού. …’

Περισσότερα, εδώ.

Χρυσαφώ Τσούκα, Αναπληρώτρια Kαθηγήτρια Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Συμμετοχή της Ελλάδος στον Κανονισμό 1259/2010 για το εφαρμοστέο δίκαιο στο διαζύγιο και το δικαστικό χωρισμό («Ρώμη ΙΙΙ»)

‘Για να αποφανθεί κανείς ως προς την σκοπιμότητα συμμετοχής της Ελλάδος στον Κανονισμό για το εφαρμοστέο δίκαιο στην λύση του γάμου, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη η γενικότερη φυσιογνωμία του νομοθετικού αυτού κειμένου (και τα προβλήματα που απορρέουν εξ αυτής) (Α), τα ειδικότερα ζητήματα που θέτει ενδεχομένως ο συγκεκριμένος Κανονισμός εν σχέσει προς την Ελλάδα (Β) και, τέλος, τα πιθανά πλεονεκτήματα που εμφανίζει η εν λόγω ευρωπαϊκή ρύθμιση (Γ).
Α. Η γενικότερη φυσιογνωμία του Κανονισμού Ρώμη 1259/2010 (Ρώμη ΙΙΙ)
Ο Κανονισμός Ρώμη ΙΙΙ για το εφαρμοστέο δίκαιο στην λύση του γάμου χαρακτηρίζεται από τον προσδιορισμό της lex causae της σχέσεως αυτής κατά τρόπο υποκειμενικό και αντικειμενικό· δηλαδή, διά της καθιερώσεως της λεγόμενης αρχής της αυτονομίας της βουλήσεως και της ευχέρειας των συζύγων να επιλέξουν οι ίδιοι το εφαρμοστέο δίκαιο..’

Περισσότερα, εδώ.

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα, Αναπλ. Καθηγήτρια Συγκριτικού Δικαίου, Προστασία πολιτιστικής κληρονομίας και τουρισμός

Ο τουρισμός ως πεδίο έρευνας
Ο τουρισμός ως οργανωμένη δραστηριότητα εμφανίσθηκε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών, οικονομικών και τεχνολογικών μετασχηματισμών .
Μέχρι τη δεκαετία του 1960 ήσαν λίγοι αυτοί που είχαν την ευκαιρία να κάνουν ένα ταξίδι «αναψυχής». Άρχισαν τότε να δημιουργούνται οι οικονομικές, τεχνολογικές και κοινωνικές συνθήκες οι οποίες επέτρεψαν τη μαζική μετακίνηση ανθρώπων για λόγους απόλαυσης και όχι ανάγκης. Σε σύντομο, σχετικά, χρονικό διάστημα, «προσαρμόσθηκαν» κατά κάποιον τρόπο οι περιοχές – προορισμοί στις επιθυμίες των τουριστών, με κίνητρο κυρίως την οικονομική εκμετάλλευση.
Κατά τη δεκαετία του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται νέες μορφές τουρισμού, πιο επιτηδευμένες, που έδιναν την ευκαιρία στον «νέο τουρίστα» να συμμετάσχει σε καινούριες πολιτισμικές εμπειρίες, τόσο σε αισθητικό όσο και σε διανοητικό και συναισθηματικό ή ψυχολογικό επίπεδο. Συγχρόνως άρχισε να εξαπλώνεται και μια ανάλογη εκλεπτυσμένη εκδοχή, προσαρμοσμένη στον μαζικό τουρισμό …”

Περισσότερα, εδώ.

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα, Αναπλ. Καθηγήτρια Συγκριτικού Δικαίου, Ορέστεια: Από τη θεϊκή εκδίκηση στην ανθρώπινη δικαιοσύνη

“Μπορεί ένα έργο τέχνης να εκπροσωπήσει την πραγματικότητα σε δεδομένους τόπο και χρόνο; Μπορεί να ανιχνεύσει κανείς σε αυτό τα στοιχεία της κοινωνικής εξέλιξης, άρα και τους σχετικούς προβληματισμούς δικαίου και ηθικής; Ναι, υποστηρίζουν αρκετοί πλέον νομικοί. Δεν είναι σπάνιο δε, ένα τέτοιο έργο να απεικονίζει την δικαιική εξέλιξη με πολύ μεγαλύτερη ενάργεια από ό,τι ένα καθαρά ιστορικό ή νομικό εγχειρίδιο.
Τρανό παράδειγμα απεικόνισης του δικαίου και της εξέλιξής του σε έργα τέχνης, είναι οι αρχαίες τραγωδίες. Πραγματικό υλικό αυτών, σημειώνεται, είναι η κοινωνική σκέψη της πόλης, η νομική σκέψη σε επεξεργασία . Δεδομένου ότι το δίκαιο για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν μια λογική κατασκευή, ένα συνεκτικό σύστημα, οργανωμένο με βάση συγκεκριμένες αρχές, δινόταν η δυνατότητα στους τραγικούς ποιητές να χρησιμοποιήσουν όρους δικαίου, με σκοπό να παρουσιάσουν την ταύτισή του με τις επιταγές της ηθικής, της θρησκείας ή τις ενδεχόμενες συγκρούσεις του με αυτές.
Στην τριλογία  του Αισχύλου Ορέστεια παρακολουθούμε την εξέλιξη της θεώρησης από την αρχαία ελληνική κοινωνία, της δικαιοσύνης ως εκδίκησης – ανταπόδοσης  στη δικαιοσύνη ως καθορισμό της αρμόζουσας τιμωρίας, κατόπιν διαβούλευσης…”

Περισσότερα, εδώ.

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα, Αναπλ. Καθηγήτρια Συγκριτικού Δικαίου, Συγκριτικό δίκαιο – Συγκριτική αισθητική

 Ι. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα οδεύει προς το τέλος της και οι προβληματισμοί σε πολλούς επιστημονικούς κλάδους αυξάνονται. Οπωσδήποτε αυτό ισχύει για το συγκριτικό δίκαιο, για το οποίο η πρόβλεψη ήταν ότι θα είναι σε πλήρη άνθηση ακριβώς κατά τον 21ο αιώνα. Οι προβληματισμοί, βέβαια, στον κλάδο αυτόν βασίζονται σε αντίστοιχες αναζητήσεις στις οποίες είχαν επιδοθεί νομικοί ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν αμφισβητήθηκε η «ορθότητα» των απόψεων περί δογματικής, στεγανής, αντιμετώπισης του δικαίου και προτάθηκε από κάποιους ο εμπλουτισμός του με θέσεις/θεωρήσεις άλλων κλάδων, κυρίως των λεγόμενων ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά και της οικονομίας ή των μαθηματικών.
Παρά τις αντιρρήσεις πολλών, αντίθετων σε τέτοιες αναζητησεις, νομικών, αντιρρήσεις που συνεχίζουν να προβάλλονται και στη σημερινή εποχή, πολλοί ήσαν οι θεωρητικοί του δικαίου – και μεταξύ αυτών αρκετοί συγκριτικολόγοι – που επιδόθηκαν με ενθουσιασμό στον συσχετισμό δικαίου και άλλων επιστημονικών κλάδων…”

Περισσότερα, εδώ.

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα, Αναπλ. Καθηγήτρια Συγκριτικού Δικαίου, Τέχνη και δίκαιο – Χορός και δίκαιο

“Εισαγωγή
Ένα χορεύον σώμα τραβάει τα βλέμματα. Το θέαμα που παρουσιάζει μπορεί να είναι απαστράπτον, εξαίσιο, ίσως πάλι απλώς μέτριο. Ένα σώμα που χορεύει μπορεί να «συμμορφώνεται» προς τον ρυθμό μιας μουσικής που ακούγεται από όλους, μπορεί όμως και να ακολουθεί τον ρυθμό μιας εσωτερικής μουσικής.
Πάντα υπάρχει ρυθμός, πάντα υπάρχουν κανόνες. Το θέαμα καθίσταται και ακρόαμα, είτε ακούγεται μουσική είτε όχι. Ο ρυθμός του χορεύοντος σώματος μεταδίδεται, περιέργως (ή μήπως όχι περιέργως;…), και σε όσους το παρακολουθούν, ενσωματώνεται από αυτούς, περνάει στο μυαλό τους, στην ψυχή τους, εικόνες, συναισθήματα κυλούν από το σώμα που χορεύει εμφανώς, στα άλλα που το παρακολουθούν και χορεύουν κατά κάποιον τρόπο μαζί του – ακόμα και όταν μένουν ακίνητα…”

Περισσότερα, εδώ.

 

 

Ασπασία Αρχοντάκη και Paata Simsive, Η έννοια της επένδυσης στη νομολογία του ICSID, Ελληνική Επιθεώρηση Ευρωπαϊκού Δικαίου, 3/2013, σ. 281 επ.

‘Εισαγωγή
Οι διεθνείς συναλλαγές χαρακτηρίζονται πλέον από μια διασυνοριακή κίνηση όχι μόνο εμπορευμάτων, υπηρεσιών, δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και κεφαλαίων. Τα τελευταία διακινούνται από τη μία χώρα στην άλλη για δύο, κυρίως, επιχειρηματικούς λόγους: α) για τις ανάγκες της πληρωμής της προμήθειας ενός προϊόντος, της παροχής μιας υπηρεσίας ή της παραχώρησης της χρήσης ενός δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, που εισάγονται από μια άλλη χώρα, β) για τις ανάγκες τοποθέτησης ή επένδυσης σε μια άλλη χώρα είτε με τη μορφή επενδύσεως χαρτοφυλακίου (portfolio investment) είτε με τη μορφή ξένης άμεσης επένδυσης (foreign direct investment)…’

Περισσότερα, εδώ

Σταύρος Ασημακόπουλος, Δικηγόρος Αθηνών, Σχόλιο στην ΑΠ 568/2013: Δυνατότητα κτήσεως κυριότητας με χρησικτησία επί ακινήτου κειμένου σε παραμεθόριο περιοχή

“Η εν λόγω απόφαση αποτελεί εκλεπτυσμένη και υπό το καθεστώς του ν. 1892/1990 συνέχεια της αρεοπαγιτικής νομολογίας επί του ζητήματος της δυνατότητας κτήσεως κυριότητας με χρησικτησία (τακτική ή έκτακτη) επί ακινήτου κειμένου σε παραμεθόριο περιοχή. Όπως έχει ήδη κριθεί με την ΟλΑΠ 9/2001, ΝοΒ 49 σ. 1817, η ταυτότητα του νομικού λόγου δικαιολογεί την εφαρμογή και στη χρησικτησία των σχετικών περιοριστικών διατάξεων, διότι διαφορετικά, δεδομένου ότι και αυτή άγει σε απόκτηση της κυριότητας, και όχι μόνο η δικαιοπραξία, όπως ρητώς προβλέπεται από τις σχετικές διατάξεις, θα ματαιωνόταν ο επιδιωκόμενος σκοπός του νομοθέτη, ήτοι η κατοχύρωση της εθνικής ασφάλειας και η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας…”

Περισσότερα, εδώ.

Κωνσταντίνος Φαρμακίδης-Μάρκου, Δικηγόρος, υπ.δ. Φιλοσοφίας του Δικαίου, Περί της απονομής της ελληνικής ιθαγένειας. Σχόλια βάσει της πρόσφατης απόφασης 460/2013 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

”Ο τρόπος απονομής της ελληνικής ιθαγένειας έχει χωρίσει τον νομικό κόσμο στα δύο. Στη μια πλευρά βρίσκονται όσοι βλέπουν την ιθαγένεια ως «τρόπαιο για λίγους» που έχουν επί χρόνια επιδείξει εντυπωσιακή ενσωμάτωση· στη σκέψη των υποστηρικτών αυτής της πλευράς η «εθνική ομοιογένεια» σίγουρα βαρύνει αποφασιστικά. Στην άλλη πλευρά εκείνοι που βλέπουν την πολιτική απονομής ιθαγένειας ως ένα από τα απαραίτητα μέσα για μια μεταναστευτική πολιτική δίκαιη προς τους ίδιους τους μετανάστες. Για λόγους αποφυγής κάθε ρητορείας, θα δηλώσω εξ αρχής ότι κλίνω χωρίς ιδιαίτερες αμφιβολίες προς την δεύτερη άποψη. Η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την πλειοψηφούσα και μειοψηφούσα γνώμη της και τις ομόρροπες με την πλειοψηφία επιμέρους γνώμες, περισσότερο έχει επιχειρηθεί να γίνει αντικείμενο οικειοποίησης από τη μια και την άλλη πλευρά, παρά να αξιοποιηθεί ως δείκτης – όχι απαραιτήτως άψογος – για το πώς πρέπει να επιχειρηματολογήσουμε για το εν λόγω ζήτημα…”

Περισσότερα, εδώ.

Back to Top ↑