full screen background image

Events

4 June 2019 - Formation Lexing – Marketing et RGPD Editions Larcier, ici   Format ... +++ 19 April 2019 - Société de législation comparée – Concours de droit comparé Revue internationale de droit compa ... +++ 11 April 2019 - Formation: Colloque DCCR – Droit de la consommation et protection des données à caractère personnel Revue de droit international et de ... +++ 7 March 2019 - 6ème Atelier de droit comparé – 22 mars 2019 Revue internationale de droit compa ... +++ 6 March 2019 - 2 avril 2019 – Conférence de la section “Droit international privé” Revue internationale de droit compa ... +++ 15 January 2019 - Formation: Legal Project Management – Une nouvelle approche de la gestion de vos dossiers Revue de droit international et de ... +++

-Νομολογία ΙΔΔ

Published on December 11th, 2017 | by efi kloyeri

0

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: ΔΕΕ C-341/2016- Ένδικη διαφορά η οποία αφορά το ζήτημα κατά πόσο πρόσωπο ορθώς καταχωρίσθηκε ως δικαιούχος σήματος

Λέξεις-Κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή –Κανονισμός (ΕΚ) 44/2001– Άρθρο 2, παράγραφος 1 – Διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων της κατοικίας του εναγομένου – Άρθρο 22, σημείο 4 – Αποκλειστική διεθνής δικαιοδοσία σε θέματα καταχωρίσεως ή κύρους τίτλων διανοητικής ιδιοκτησίας – Ένδικη διαφορά η οποία αφορά το ζήτημα κατά πόσον πρόσωπο ορθώς καταχωρίσθηκε ως δικαιούχος σήματος

Αριθμός απόφασης: C-341/2016

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Ευτυχία-Άντζι Κλογκίρι

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα

 Tο 1979 γερμανική εταιρία, που ανήκε στον Helmut Knipping και δραστηριοποιείτο στον τομέα της παραγωγής στοιχείων κατασκευής, ζήτησε από το Γραφείο Μπενελούξ (Διανοητικής Ιδιοκτησίας-εμπορικών σημάτων και σχεδίων ή υποδειγμάτων) -Office Benelux de la Propriété intellectuelle (ΟΒΡΙ) την καταχώριση εμπορικού σήματος. Το ΟΒΡΙ καταχώρισε το σήμα με τον αριθ. 361604. Η Hanssen, εταιρία ολλανδικού δικαίου η οποία δραστηριοποιείται στον ίδιο τομέα, είναι δικαιούχος του υπ’ αριθ. 0684759 λεκτικού και εικονιστικού σήματος Μπενελούξ το οποίο αποτελεί αντικείμενο και του υπ’ αριθ. 361604 σήματος με διαφορετικά ωστόσο χρώματα. Μετά τον θάνατο του H. Knipping, η Τ. Prast‑Knipping ως η μοναδική κληρονόμος του, ζήτησε από το ΟΒΡΙ την καταχώρισή της ως δικαιούχου του υπ’ αριθ. 361604 σήματος, η οποία και έγινε. Η καταχώριση αυτή αμφισβητήθηκε από τη Hanssen με την αιτιολογία της έλλειψης νομίμου ερείσματος. Έτσι το 2012 άσκησε αγωγή ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Περιφέρειας Ντίσελντορφ στην Γερμανία, δικαστηρίου του τόπου κατοικίας της Τ. Prast‑Knipping. Μετά την απόρριψη της αγωγής, άσκησε έφεση ενώπιον του Oberlandesgericht Düsseldorf (δευτεροβάθμιου δικαστηρίου), το οποίο εξέφρασε αμφιβολίες ως προς τη διεθνή δικαιοδοσία των γερμανικών δικαστηρίων διότι η δικαιοδοσία αυτή θα μπορούσε να θεμελιωθεί είτε στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 44/2001,είτε στο άρθρο 22, σημείο 4 που αναφέρεται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του δικαστηρίου του κράτους μέλους καταχωρίσεως του επίδικου στην υπόθεση της κύριας δίκης σήματος –εν προκειμένω τα δικαστήρια των Κάτω Χωρών, λόγω της έδρας του OBPI στη Χάγη. Ενόψει των ανωτέρω υπέβαλε στο ΔΕΕ το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:

«Καταλαμβάνει η έννοια της διαφοράς κατ’ άρθρο 22, σημείο 4, του κανονισμού 44/2001, η οποία αφορά “θέματα καταχώρισης ή κύρους (…) σημάτων”, και αγωγή κατά του προσώπου το οποίο έχει τυπικώς καταχωριστεί ως δικαιούχος σήματος στο μητρώο σημάτων της Μπενελούξ με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί ο εναγόμενος σε δήλωση ενώπιον του ΟΒΡΙ ότι δεν έχει δικαιώματα επί του επίμαχου σήματος και ότι παραιτείται από την καταχώρισή του ως δικαιούχος του σήματος;»

 Β. Το νομικό πλαίσιο

 Άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 44/2001 που αναφέρεται στην δικαιοδοσία δικαστηρίου κράτους-μέλους βάσει του τόπου κατοικίας του εναγομένου, και το άρθρο 22 που ορίζει την αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία.

 Γ. Η απόφαση του Δικαστηρίου

 Αρχικά το ΔΕΕ έχει κρίνει νομολογιακά ότι το άρθρο 22, σημείο 4, του κανονισμού 44/2001 είναι σχεδόν ταυτόσημο με το άρθρο 16, σημείο 4, της Συμβάσεως των Βρυξελλών, ως εκ τούτου, πρέπει να εξασφαλίζεται η συνέχεια κατά την ερμηνεία των δύο διατάξεων. Περαιτέρω η έννοια της διαφοράς που σχετίζεται με «θέματα καταχώρισης ή κύρους τίτλων διανοητικής ιδιοκτησίας» συνιστά «αυτόνομη έννοια», η οποία προορίζεται να έχει ομοιόμορφη εφαρμογή στο σύνολο των κρατών μελών.

Το ΔΕΕ έχει διευκρινίσει ακόμη ότι οι διατάξεις που επιβάλλουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία (αρ. 16 της Συμβάσεως των Βρυξελλών, αρ. 22 του κανονισμού 44/2001) δεν πρέπει να ερμηνεύονται ευρύτερα απ’ όσο απαιτεί ο σκοπός τους, εφόσον έχουν ως αποτέλεσμα να στερούνται οι διάδικοι της επιλογής δικαστηρίου.

Σκοπός του άρθρου 22, σημείο 4, του κανονισμού 44/2001 είναι η αναγνώριση αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας επί διαφορών σχετικών με την καταχώριση ή το κύρος τίτλου διανοητικής ιδιοκτησίας στα δικαστήρια που τελούν σε σχέση ουσιαστικής ή νομικής εγγύτητας με το μητρώο.

Το ζήτημα ειδικότερα σε τίνος την προσωπική περιουσία περιλαμβάνεται τίτλος διανοητικής ιδιοκτησίας δεν εμφανίζει, κατά κανόνα, δεσμό ουσιαστικής ή νομικής εγγύτητας με τον τόπο καταχωρίσεως του τίτλου αυτού. Συνεπώς η επίδικη διαφορά η οποία αφορά αποκλειστικώς το ζήτημα ποιος πρέπει να θεωρηθεί δικαιούχος του επίδικου σήματος δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 22, σημείο 4, του κανονισμού 44/2001.

Το ΔΕΕ προσδιόρισε επιπροσθέτως τη σχέση μεταξύ του κανόνα διεθνούς δικαιοδοσίας του άρθρου 4.6 της Συμβάσεως Μπενελούξ και εκείνου του άρθρου 22, σημείο 4, του κανονισμού 44/2001, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υπόθεση της κύριας δίκης δεν αφορά ούτε την καταχώριση ή το κύρος του επίδικου σήματος Μπενελούξ ούτε ενδεχόμενες προσβολές του σχετικού δικαιώματος, ενώ άλλωστε το αίτημα της Hanssen δεν θεμελιώνεται σε καμία ουσιαστική διάταξη της Συμβάσεως Μπενελούξ. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι σχετικές με τη διεθνή δικαιοδοσία ιδιαιτερότητες της Συμβάσεως Μπενελούξ δεν ασκούν επιρροή στην υπόθεση της κύριας δίκης.

Για τους λόγους αυτούς, το ΔΕΕ αποφάνθηκε ότι:

Κατ’ ορθή ερμηνεία, το άρθρο 22, σημείο 4, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, δεν εφαρμόζεται επί των ενδίκων διαφορών οι οποίες αφορούν το ζήτημα κατά πόσον πρόσωπο ορθώς καταχωρίσθηκε ως δικαιούχος σήματος.

Πηγή:





About the Author


Back to Top ↑