full screen background image

Events

2 August 2019 - Concours de droit comparé Société de législation comparée ... +++ 25 July 2019 - Formation: Après-midi d’étude – Blockchain et contrats intelligents Editions Larcier, ici Formation: Ap ... +++ 4 June 2019 - Formation Lexing – Marketing et RGPD Editions Larcier, ici   Format ... +++ 19 April 2019 - Société de législation comparée – Concours de droit comparé Revue internationale de droit compa ... +++ 11 April 2019 - Formation: Colloque DCCR – Droit de la consommation et protection des données à caractère personnel Revue de droit international et de ... +++ 7 March 2019 - 6ème Atelier de droit comparé – 22 mars 2019 Revue internationale de droit compa ... +++

-Δίκαιο Αλλοδαπών

Published on May 2nd, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: C-193/16 – Περιορισμός του δικαιώματος διαμονής για λόγους δημοσίας τάξης – Οδηγία 2004/38/ΕΚ

Λέξεις – κλειδιά: Προδικαστική παραπομπή – Ιθαγένεια της Ένωσης – Δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και ελεύθερης διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών – Οδηγία 2004/38/ΕΚ – Άρθρο 27, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο – Περιορισμοί του δικαιώματος εισόδου και του δικαιώματος διαμονής για λόγους δημοσίας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας – Απέλαση για λόγους δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας – Συμπεριφορά που συνιστά πραγματική, ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή, στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας – Πραγματική και ενεστώσα απειλή – Έννοια – Πολίτης της Ένωσης ο οποίος διαμένει στο κράτος μέλος υποδοχής, όπου εκτίει ποινή κάθειρξης επιβληθείσα για την κατ’ εξακολούθηση τέλεση του εγκλήματος της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων

Αριθμός απόφασης: C-193/16

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

 Ο Ε είναι Ιταλός υπήκοος και μετά την καταχώρηση του ως πολίτη της Ένωσης διαμένει στην Ισπανία. Με απόφαση της κυβέρνησης και για λόγους δημόσιας ασφάλειας, διατάχθηκε η απέλαση του Ε και η απαγόρευση εισόδου στην ισπανική επικράτεια για διάστημα δέκα ετών, καθώς είχε καταδικαστεί με τρεις αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις σε ποινή καθείρξεως για την κατ’ εξακολούθηση τέλεση του εγκλήματος της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Ο Ε άσκησε προσφυγή κατά της ως άνω απόφασης η οποία απορρίφθηκε. Κατά της ως άνω κρίσης ο Ε άσκησε έφεση ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι δεν αποτελεί πραγματική και ενεστώσα απειλή διότι εξέτιε την ποινή σε σωφρονιστικό κατάστημα. Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται το εξής: αν το άρθρο 27, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2004/38 έχει την έννοια ότι το γεγονός ότι ένα πρόσωπο κρατείται σε σωφρονιστικό κατάστημα κατά το χρονικό σημείο της εκδόσεως της αποφάσεως περί απελάσεως χωρίς να υπάρχει προοπτική απολύσεως του στο εγγύς μέλλον αποκλείει το ενδεχόμενο να συνιστά η συμπεριφορά του, σε σχέση με θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας του κράτους μέλους υποδοχής, απειλή με πραγματικό και ενεστώτα χαρακτήρα.

Β. Το νομικό πλαίσιο

 Οδηγία 2004/38/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 29ηςΑπριλίου 2004, σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών

 Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

 Το Δικαστήριο επισήμανε, αρχικά, πως το δικαίωμα διαμονής εντός της Ένωσης των πολιτών της και των μελών των οικογενειών τους δεν είναι απόλυτο, αλλά δύναται να υπόκειται σε περιορισμούς και προϋποθέσεις που προβλέπονται από τη Συνθήκη, καθώς και από τις διατάξεις που θεσπίζονται για την εφαρμογή της. Περιορισμοί τέτοιου είδους θεσπίζει και το άρθρο 27, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/38, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται στα κράτη μέλη να περιορίζουν το δικαίωμα διαμονής των πολιτών της Ένωσης ή των μελών των οικογενειών τους, για λόγους, μεταξύ άλλων, δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η ως άνω εξαίρεση συνιστά παρέκκλιση από το δικαίωμα διαμονής και για τον λόγο αυτό πρέπει να ερμηνεύεται στενά, ενώ το περιεχόμενο της δε δύναται να καθορίζεται μονομερώς από τα κράτη μέλη. Επιπλέον, προκειμένου να δικαιολογούνται τα μέτρα περιορισμού που επιβάλλονται για λόγους δημόσιας τάξης, πρέπει να είναι σύμφωνα προς την αρχή της αναλογικότητας και να βασίζονται αποκλειστικά στη προσωπική συμπεριφορά του ατόμου που αφορούν. Ειδικότερα, το άρθρο 27, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, εξαρτά κάθε μέτρο απέλασης από τον όρο ότι η προσωπική συμπεριφορά του ατόμου συνιστά πραγματική και ενεστώσα απειλή, στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας ή του κράτους μέλους υποδοχής. Η διαπίστωση αυτή βέβαια προϋποθέτει ότι το οικείο πρόσωπο τείνει να διατηρήσει τη συμπεριφορά αυτή στο μέλλον.

Εν προκειμένω, το γεγονός ότι το οικείο πρόσωπο εκτίει την ποινή που του επιβλήθηκε σε σωφρονιστικό κατάστημα κατά το διάστημα που εκδόθηκε η απόφαση περί απέλασης, χωρίς να υπάρχει προοπτική απολύσεως του στο εγγύς μέλλον, δε μπορεί, καταρχήν, να θεωρηθεί ότι σχετίζεται με την προσωπική συμπεριφορά του οικείου προσώπου. Επιπροσθέτως, το άρθρο 33, παράγραφος 1 της οδηγίας 2004/38, προβλέπει τη δυνατότητα του κράτους μέλους υποδοχής να λαμβάνει, τηρώντας τις απαιτήσεις του άρθρου 27, το μέτρο της απελάσεως ως παρεπόμενο μέτρο σε σχέση με την ποινή κράτησης. Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι η συμπεριφορά ενός καταδικασθέντος σε περιοριστική της ελευθερίας ποινή συνιστά πραγματική και ενεστώσα απειλή, στρεφόμενη κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας αυτού του κράτους μέλους, μπορεί να λαμβάνεται το μέτρο της απέλασης.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ





About the Author


Back to Top ↑