full screen background image

Events

2 August 2019 - Concours de droit comparé Société de législation comparée ... +++ 25 July 2019 - Formation: Après-midi d’étude – Blockchain et contrats intelligents Editions Larcier, ici Formation: Ap ... +++ 4 June 2019 - Formation Lexing – Marketing et RGPD Editions Larcier, ici   Format ... +++ 19 April 2019 - Société de législation comparée – Concours de droit comparé Revue internationale de droit compa ... +++ 11 April 2019 - Formation: Colloque DCCR – Droit de la consommation et protection des données à caractère personnel Revue de droit international et de ... +++ 7 March 2019 - 6ème Atelier de droit comparé – 22 mars 2019 Revue internationale de droit compa ... +++

*Law of Aliens

Published on November 15th, 2018 | by Georgia Archonti

0

Περίληψη: C-180/17 – Αναγνώριση αυτοδίκαιου ανασταλτικού αποτελέσματος

Λέξεις – κλεδιά: Προδικαστική παραπομπή – Κοινή πολιτική ασύλου και επικουρικής προστασίας – Οδηγία 2013/32/ΕΚ – Άρθρο 46 – Οδηγία 2008/115/ΕΚ – Άρθρο 13 – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άρθρο 18, άρθρο 19, παράγραφος 2, και άρθρο 47 – Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής – Αρχή της μη επαναπροώθησης – Απόφαση με την οποία απορρίπτεται αίτηση διεθνούς προστασίας και επιβάλλεται υποχρέωση επιστροφής – Εθνική νομοθεσία που προβλέπει δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας – Αναγνώριση αυτοδίκαιου ανασταλτικού αποτελέσματος μόνο στην προσφυγή ενώπιον του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας

Αριθμός απόφασης: C-180/17

 Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης

 Επιμέλεια: Γεωργία Αρχοντή

 Α. Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

Οι Χ και Υ, Ρώσοι υπήκοοι, υπέβαλαν αιτήσεις για παροχή διεθνούς προστασίας, οι οποίες απορρίφθηκαν, ενώ παράλληλα του επιβλήθηκε υποχρέωση επιστροφής. Κατόπιν, οι δύο αιτούντες προσέφυγαν, αρχικά, στο πρωτοδικείο της Χάγης, και στη συνέχεια στο Ανώτατο Δικαστήριο, ασκώντας έφεση κατά της απορριπτικής απόφασης σε πρώτο βαθμό, ζητώντας επιπλέον την αναστολή της απέλασης τους μέχρι την περάτωση της διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό, αναστάλθηκε η διαδικασία και υποβλήθηκε στο Δικαστήριο το εξής ερώτημα: Αν το άρθρο 46 της οδηγίας 2013/32 και το άρθρο 13 της οδηγίας 2008/115, σε συνδυασμό τόσο με το άρθρο 18 και το άρθρο 19, παράγραφος 2, όσο και με το άρθρο 47 του Χάρτη, πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι δεν επιτρέπουν εθνική νομοθεσία που, ενώ προβλέπει ότι χωρεί έφεση κατά πρωτόδικης απόφασης με την οποία επικυρώνεται απορριπτική διοικητική απόφαση επί αίτησης διεθνούς προστασίας και επιβάλλεται υποχρέωση επιστροφής, δεν προσδίδει αυτοδίκαιο ανασταλτικό αποτέλεσμα στο ένδικο αυτό μέσο, ακόμη και σε περίπτωση που ο ενδιαφερόμενος επικαλείται σοβαρό κίνδυνο παραβίασης της αρχής της μη επαναπροώθησης.

Β. Το νομικό πλαίσιο

Oδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας και Oδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών.

Γ. Η απόφαση του δικαστηρίου

Το Δικαστήριο επισήμανε, αρχικά, ότι τόσο το άρθρο 46, παράγραφος 1 της οδηγίας 2013/32 όσο και τα άρθρα 13, παράγραφος 1 και 12, παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/115, παρέχουν το δικαίωμα αποτελεσματικής προστασίας μέσω της άσκησης πραγματικής προσφυγής, κατά απόφασης που σχετίζεται με την αίτηση διεθνούς προστασίας ή διατάσσει την επιστροφή, χωρίς, ωστόσο, να παρέχουν και δικαίωμα έφεσης. Επιπλέον, αναφορικά με την έκθεση αιτούντος σε πραγματικό κίνδυνο λόγω επαναπροώθησης, η ερμηνεία του άρθρου 47 του Χάρτη, κατά την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, επιτάσσει τη δυνατότητα άσκησης προσφυγής με αυτοδίκαιο ανασταλτικό αποτέλεσμα. Κατά συνέπεια, η συνδυαστική ερμηνεία των προαναφερόμενων διατάξεων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η προστασία έναντι απόφασης, η οποία απορρίπτει αίτηση διεθνούς προστασίας και επιβάλλει υποχρέωση επιστροφής, περιορίζεται στην ύπαρξη ενός μόνο βαθμού δικαιοδοσίας.

Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει κρίνει σε μια σειρά αποφάσεων του ότι τα ένδικα βοηθήματα που έχουν στόχο τη διασφάλιση και την προάσπιση των δικαιωμάτων που αντλούν οι ιδιώτες από το δίκαιο της Ένωσης, πρέπει να είναι σύμφωνα με τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας. Εν προκειμένω, δεν προέκυψε από το προσκομιζόμενο υλικό αν οι εφέσεις που ασκούνται σε ορισμένους τομείς του διοικητικού ολλανδικού δικαίου και αναγνωρίζουν αυτοδίκαιο ανασταλτικό αποτέλεσμα, μπορούν να θεωρηθούν ως παρεμφερείς ή ισοδύναμες με την επίμαχη έφεση των αιτούντων, κρίση που εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο. Επιπροσθέτως, το γεγονός ότι ο δεύτερος βαθμός δικαιοδοσίας δεν συνοδεύεται από αυτοδίκαιο ανασταλτικό αποτέλεσμα, δεν παραβιάζει την αρχή της αποτελεσματικότητας, εφόσον, εν προκειμένω, οι αιτούντες διεθνή προστασία είχαν τη δυνατότητα να προβάλουν τα δικαιώματά τους, με αποτελεσματικό τρόπο, ενώπιον δικαιοδοτικού οργάνου.

Για το πλήρες κείμενο της απόφασης εδώ





About the Author


Back to Top ↑